İnsanların kendilerine güveni arttıkça etik bilgiye ulaşmak için yeni bir formül doğdu:
Bilgi = Deneyimler x Hassasiyetler. Artık herhangi etik bir soruya yanıt ararken içsel deneyimlerimize dönüyor ve bu deneyim­leri son derece dikkatle incelerken hassasiyetlerimizi de gözetiyoruz.

Eğer Tanrı'ya inanıyorsam sonuçta inanmak da benim seçimim. İçimdeki ben Tanrı'ya inanmam gerektiğini söylediği için inanıyo­rum. İnanıyorum çünkü Tanrı'nın varlığını hissediyorum ve kalbim bana Tanrı'nın orada olduğunu söylüyor. Eğer Tanrı'nın varlığını artık hissetmiyorsam kalbim bir anda Tanrı'nın olmadığını söyle­meye başlıyor ve inanmayı bırakıyorum. Her iki durumda da tek otorite hislerimdir. Tanrı'ya inandığımı söylediğimde bile aslında kendi iç sesime çok daha derinden güveniyor ve inanıyorumdur.

Dinler kendi reklamlarını yaparken güzel değerleri öne çıkarma eğilimindedir. Oysa Tanrı genelde olgusal önermelerin satır arala­rında gizlidir. Katolik inancı kendisini evrensel sevgi ve şefkatin dini olarak pazarlar. Ne kadar da güzel! Buna kim karşı çıkabilir? Peki o zaman neden tüm insanlık Katolik değil? Çünkü satır aralarını oku­duğunuzda Katolikler, "hata yapması söz konusu olmayan Papa"ya sorgusuz sualsiz itaat bekler;
Haçlı Seferleri'ne katılıp kafirleri kazıklara bağlayıp yakmayı emrettiğinde bile.

Dünyayı şekillendirenler bir bakmışsınız bir anda yok olmuşlar. Akdeniz Havzası'nın bir zamanlar en kıymetli tanrı­ları olan Zeus ve Hera, bugün kimse onlara inanmadığı için artık tarihsel birer figürdür. İnsan ırkını topyekun ortadan kaldırabile­cek Sovyetler Birliği bir kalem dokunuşuyla sona ermiştir.

...🕯️Yüzyıl başlarının modasına uygun olarak vişneçürüğü ipekle süslenmiş aynası ve neredeyse elli yıldır modası geçmiş süslemelere yaraşan yüz kadar tuhaf biçimli kutucuğu bulunan banyo da antika, hatta melankolik bir görünüş arz ediyordu. Öte yandan odadaki hiçbir şey balmumundan yapılma iki büyük mum kadar parlak değildi; onlarla yarışabilecek tek şey, gerekli ya da arzu edilen modern kolaylıkların hiçbirine ihtiyaç duyulmasını istemiyormuş gibi, küçük odanın görünüşünün antikalığına aldırmaksızın ışıltılarını ve sıcaklıklarını yayarak şöminede çıtırdayıp duran çalı çırpının aleviydi.

Dalların arasından süzülen ay ışığı kocaman boşluğun büyük kısmının görülmesine yetecek kadar aydınlık verse de derinliği belli olmuyordu çünkü böğründe muazzam bir gürültüyle patlayan yeraltı nehri, serpintilerinin yarattığı sisle alttaki korkutucu uçurumu saklıyordu.

“İlahi adalet hâlâ sağlanmamışsa, ruhum cayır cayır yanarken en azından sizin de azaplar içinde olacağınızı düşünerek teselli bulacaktır.”
İnsanlıktan çıkmış bir sesle bunları haykırdıktan sonra yüreğine bir hançer sapladı ve kanı yerde yayılırken Don Juan’ın ölü bedeninin üstüne yığılarak inilti bile çıkarmadan öldü.

Devrim için kalabalıklar asla yetmez. Devrimler çoğu zaman büyük kitlelerle değil olayları ateşleyen küçük gruplarla başlar. Devrim için, "Kaç kişi bizi destekler?" diye değil, "Destekleyenler ne kadar etkin işbirliği yapabilir?" diye sormanız gerekir. Rus Dev­rimi 180 milyon köylü Çar'a karşı ayaklandığında değil, bir avuç komünist kendini doğru zamanda doğru yerde bulduğunda başla­mıştır. 1917'de 3 milyonluk Rus orta ve üst sınıfına karşılık Ko­münist Parti'nin yalnızca 23 bin üyesi vardı.20 Ancak komünistler iyi organize olarak dev Rus İmparatorluğu'nu ele geçirmeyi başar­dılar. Rusya'da otorite Çar'ın zayıf ellerinden Kerensky'nin geçici hükümetinin titreyen ellerine kayarken, komünistler tüm gücü el­lerine geçirdiler.

Geçtiğimiz 20 bin yılda insan türü, taş uçlu mızraklarla mamut avlamaktan uzay mekikleriyle Güneş Sistemi'ni keşfetmeye doğru attığı her adımı, maharetli elleri ve büyük beyinlerinin evrimi saye­sinde başarmadı (hatta beyinlerimiz eskiye oranla daha küçük). Dünyayı ele geçirmemizi sağlayan en can alıcı özellik, birçok insanı bir araya getirip birbirleriyle iletişim kurmalarını sağlayabilmekti. İnsan bir şempanzeden ya da kurttan bireysel olarak çok daha zeki olduğu ya da daha becerikli parmakları var diye değil, Homo sa­piens kalabalık gruplarla bile esnek işbirliği yapabilen tek tür ol­duğu için dünyaya hükmediyor.

yüz fare suyla dolu cam bir tüpe yerleştiriliyor. Fareler bitip tükenene dek tüpten çıkmaya çalışıyor ama başaramıyorlar. On beş dakika sonra çoğu umudunu yitiriyor ve çırpınmayı bırakıyor. Etraflarına kayıt­sız, cam tüpün içinde kalakalıyorlar. Ardından farklı yüz fare daha tüplere atılıp on dördüncü dakika­da, umutları tükenmeden hemen önce tüpten çıkarılıyor. Kurulanıp beslendikten ve biraz dinlendirildikten sonra tekrar tüplere atılıyor­lar. İkinci turda, pes etmeden önce çoğu fare yirmi dakika kadar çabalıyor. Neden altı dakika daha dayanıyorlar? Çünkü bir önceki turda kurtarılmış olmanın anısı beyinlerinde biyokimyasal salınım­ları tetikleyerek farelere umut veriyor ve çaresizlik hissini geciktiri­yor. Eğer bu biyokimyasalı diğerlerinden ayırt edebilirsek insanlar için antidepresan olarak kullanabiliriz. Ancak farelerin beyni her an sayısız kimyasal akışa ev sahipliği yaparken doğru kimyasal bileşeni nasıl ayırt edeceğiz? Buna cevap bulmak için deneye hiç katılmamış iki grup fareye, sonuca en yakın olduğunu düşündükleri iki ayrı kimyasal enjekte ediliyor ve fareler tekrar suya atılıyor. A kimyasalı almış fareler pes
etmeden önce sadece on beş dakika çırpınıyorsa A maddesi listeden çıkarılıyor. B kimyasalı enjekte edilmiş fareler yirmi dakika boyun­ca kendilerini paralıyorsa CEO ve hissedarlara köşeyi döndükleri müjdeleniyor.

Ve ne zaman biri bana gülümsese, ışıklı alnında yürek yırtıcı çağrısının şifresini çözerim: “Yaklaş bana, benim de ölümlü olduğumu iyi gör!” Ya da gözlerim karardığında, tebessümün sesi direnilmeze aç kulaklarda dalgalanır: “Bak bana, bu son defa olacak.”

Evrim teorisi basit ve net bir esasa, en uyumlu olanın hayatta kalması ilkesine dayanır. Oysa görelilik kuramı ve kuantum mekaniği bir şeyin yoktan var olabileceğini, zamanın ve uzayın bükülebileceğini ya da bir kedinin aynı anda hem hayatta hem de ölü olabileceğini savunur. Sağduyumuzla dalga geçmesine rağmen kimse masum ilkokul çocuklarını bu rezil fikir­lerden korumaya çalışmıyor. Neden? Görelilik Kuramı el üstünde tutulan inançlarımızın hiçbiriyle çe­lişmediği için kimseyi kızdırmıyor. Çoğu insan zaman ya da uzayın mutlak ya da göreceli olup olmadığıyla zerre ilgilenmiyor. Zamanı ve uzayı bükebileceğinizi düşünüyorsanız, buyurun tabii. Dilediği­niz gibi bükmeye çalışabilirsiniz, kime ne?

ABD'lilerin hayatı Afganlarınkinden daha değerli. Ortalama bir ABD'linin eğitimine, sağlığına ve güvenliğine bir Afga­nınkinden çok daha fazla para harcanıyor. Bir ABD vatandaşının öl­dürülmesi, uluslararası camiada bir Afganistan vatandaşınınkinden çok daha fazla önem taşır. Genel kanıya göre bu durum, jeopolitik güç dengesinin adaletsiz bir sonucu sadece. Afganistan'ın yumruğu masaya ABD'ninki kadar sert inmese de, Tora Bora Dağları'ndaki bir çocuğun hayatı, Beverly Hills'deki bir çocuğunki kadar kutsal­dır. Diğer yandan insan yavrularını buzağılardan üstün kabul etti­ğimizde, bunun ekolojik güç dengesinin bir sonucu olduğuna inan­mak istiyoruz. İnsan hayatının daha temelde bir yerde, daha üstün olduğuna gerçekten inanmak istiyoruz. Sapiens türünün mensupları olarak, gücümüzün bizi üstün kıldığını düşünmekten keyif alıyor ve ayrıcalıklı varoluşumuzun temelini sonsuz kudretimize dayandır­mayı seviyoruz. İyi de insanın alametifarikası ne olabilir?

2026 -10. Kitap

Kitabın Adı : Sonsuzluk Kapanı
Yazarı : @mybak
Yayınevi : @oglakkitap
Türü : Polisiye Roman
Basım Yılı: 2025
Sayfa Sayısı: 198 Sayfa

Düşünceler: Şubat ayının ilk günü ayın ilk kitabını bitirdim. Arada değişik tarzda kitap okuyorum ki zihnim durağanlaşmasın ve canlı kalabilsin. Polisiye türdeki kitaplar bu iş için biçilmiş kaftan.

Daha önce polisiye hikayeler yazan @mybak ( hem de çalışma arkadaşım olur kendisi ) bu sefer polisiye bir roman ile karşımıza çıkıyor

Polisiye roman yazan kadın sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Ayrıca Başkomiser Asya karakteri ile de polisiye bir romanda ana karakteri kadın olan bir eser yazarak daha özgün bir eser oluşturmuş yazar. Son olarak polisiye roman deyince aklımıza hep cinayet gelir genellikle oysa ana karakter Başkomiser Asya Kayıp Sahışlar Büro Amirliğinde çalışıyor.

Roman bir kaç sıradan insanın hiç bir iz bırakmadan kayıp olmaları ile başlıyor. Başkomiser Asya ile yardımcısı Çetin onları ararken sokak köpekleri ile doktorlar da kaybolmaya başlıyor. Olay sıradan bir adli olayken büyüyor büyük bir çetenin organizasyonu halini alıyor.

İnsanların ölümsüzlüğü, yaşamın sonsuzluğu ile kayıp canlıların bağlantısı nedir ? Başkomiser Asya kendisine gitgide yaklaşan cendereden kurtulabilecek mi ? Heyecanlı bir maceraya girip bu soruların cevabını öğrenmeye çalışacak, sayfaları birbiri ardına çevirirken kayıpların akıbetini öğreneceksiniz.

Akıcı ,güzel nir eserdi. Sadece bir günde okuyup bitirdim. Farklı bir tarz ve tad arayanlara tavsiye ederim

Tanrı içinden şöyle dedi: 'İn­sanlar yüzünden yeryüzünü bir daha lanetlemeyeceğim.'" (Tekvin 8:20-21)
Sonunda, "Tanrı baktı, yeryüzünde insanın yaptığı kötülükleri gördü" ve "Yarattığım insanları, hayvanları, sürüngenleri, kuşları yeryüzünden silip atacağım," dedi, "Çünkü onları yarattığıma piş­man oldum" (Tekvin 6:7).