Tepinerek doğmaya çalışan ağaçların oradayım Mati; kökleri toprağın altında değil, doğmamış çocukların dizlerinde birbirine dolaşıyor, dalları gökyüzüne uzanmak yerine içimde kapanmış kapıların kollarını yokluyor, ben de hangi yana dönsem bir ağacın doğum sancısına basıyorum.



Birazdan, önce gözlerimden boğularak düşecektim ruh odalarının hepsine; daha yere değmeden bir başka odanın tavanından geçecek, orada unutulmuş bir nefesin içine yuvarlanacak, nefes beni tanımadan ben onu yıllardır taşıdığım bir yüzün kırışıklığı sanacaktım.



Ama bu sefer sanki kendimi yerken görmeyecek gibiyim de, ağzımın içinde benden geriye kalan parçaları çiğneyen şeyin ben olmadığımı ilk kez anlayacakmışım gibi; belki de insan kendini tüketirken aynaya bakmamalı Mati, aynalar bazen eti değil, etin kendisinden önce vazgeçtiği ruhu gösteriyor.



Ben bugün beni yansıtan hiçbir şeye bakmadım.



Bir ağacın gövdesine kulağımı dayadım.



İçeride biri dişlerini çıkarıyordu.



Sonra bütün orman, doğumunu tamamlayamayan bir çocuğun ağzı gibi açıldı.



Açıldı.



Bir insan boyu kadar uzadık Mati.



Ne kadar uzadığımızı ölçmek için birbirimize baktık; ben boyumu değil, içimde yıllardır taşınan bir boşluğun yüksekliğini gördüm, sen ise sanki ilk kez bir insanın gölgesinin kendisinden daha uzun olabileceğini fark etmişsin gibi sustun.



Sonra orman bir kez daha açıldı.



Bu kez ağzı değil, içi.



İçinden önce bir merdiven çıktı, basamakları henüz icat edilmemiş ayak izlerinden yapılmıştı; ardından bir kapı sürünerek geldi, kapının üzerinde hiçbir oda numarası yoktu ama hepimiz hangi odaya ait olduğunu biliyorduk.



Ben o kapıya yaklaşmadım Mati.



Kapı bana yaklaştı.



Yaklaştıkça küçülmedi, ben küçüldüm.



Bir çocuk kadar.



Bir diş kadar.



Bir ağacın içinde unutulmuş, henüz söylenmemiş bir kelime kadar.



Ve tam o sırada, ormanın bütün ağaçları aynı anda dişlerini köklerinden söküp toprağa bıraktı.



Dünya ilk kez sessiz kalmadı.



Dünya ilk kez ağzını kapattı.



Dudaklarımdaki bütün çocuklarla biz de ona gittik, Mati.



Hâlâ kendimi yememek için ayın arka sokaklarında ellerimi yıkıyorum.



Ne kadar yıkarsam yıkayayım, tırnaklarımın altında kendime ait olmayan bir çocukluk kalıyor.



Onu çıkarmaya çalıştıkça ellerim büyüyor, ellerim büyüdükçe ağzım küçülüyor.



Artık kendime yetişemiyorum Mati.



Ben bir insan boyu kadar uzamadım aslında.



İçimdeki çocuklar uzadı.



Ben yalnızca onların yetişemediği yerde kaldım.



Ve şimdi ayın arka sokaklarında, kimsenin görmediği bir musluğun altında ellerimi yıkarken, suyun içinden bana doğru gelen o küçük dişleri sayıyorum.



Bir.



İki.



Üç.



Sonra saymayı bırakıyorum.



Çünkü dördüncü diş benim.



Hâlâ kendimi yememek için ellerimi yıkıyorum, Mati.



Dört kere.



Sonra beş kere.



Ve tam ayak ucunda altı kere.



Sonra saymayı bırakıyorum, Mati.



Ellerim ayak ucumda ağlayan bir bebeğin sesine kurban gittiler.



Beni kadifeli menekşelerin arasında görünce aklıma basma, Mati.



Ölüm okulu buradan geçti az önce.



Tahtada hiçbir şey yazmıyordu.



Yalnızca küçük bir sandalye vardı.



Sandalyenin üzerinde iki el.



Ben ellerimi ararken çocuk ağlamayı bıraktı.



Sonra bütün menekşeler başlarını toprağa soktu.



Mati, sakın beni çağırma.



Adımı duyarsam geri dönerim.



Geri dönersem,



ağzımdaki dördüncü dişi kimse kurtaramaz.













62septr,Fas____
Ölülerdesuiçer_____

Sosyal kitapta çok güzel güncellemeler oluyor.
Ama
Bir an önce şu tıklanma sorunlarına çözüm bulsalar çok güzel olur. Nerdeyse hangi sayfayı açsan başka bir sayfaya geçiş yapılamıyor.
Bu bir eleştiri değil. Severek kullandığım uygulamaya öneri.

_____
Ben fesleğenlerin yüzlerini
Deniz dibine diktiğim incir ağacının içinden severim;
Sevme dediğin şey her zaman yukarıdan yapılmaz,
Bazen insan bir kökü boğarak,
Tuzlu bir karanlığın içine gömerek bağlanır hayata.
Ve o incirin içi, meyve değil,
Geç kalmış bir merhamet
gibi kokar.

Çoğunlukla aklım sakar gibi olur;
Düşüncelerim masalara çarpar, köşelerden
düşer,
Kendi ayaklarına dolanır ve hiçbir fikri
sağlam taşıyamam.
Sağlamlık bende hep şüpheli bir kavram
olmuştur,
Kırılmadan duran şeylere karşı içimde
doğal bir güvensizlik
var.

Bazen insanlığımı cildimden söküp çıkardığım
da doğrudur;
Bu bir öfke anı değildir, daha çok hijyenle
ilgilidir.
İnsanlık uzun süre taşınınca kaşındırır,
terletir,
Yanlış yerlerden kokar.
And olsun ki Marcus’un alanında cilt, ahlaktan
önce soyulur.

Zeytinlikleri Karanfil Sokağı’na bağladım,
Bu tamamen bilinçli bir hataydı;
Zeytin ağaçları barışla değil, tanıklıkla
yaşar.
Ve Karanfilli Apartmanı; daire: kuş çalan,
no: hastane önü,
Tam da tanıklığın yanlış park edildiği yerdir;
Ne içeride, ne dışarıda, ne suçlu,
ne masum.

Orada kuş çalanlar gerçekten ıslık çalmaz;
Orada insanlar, düşüncelerini dudaklarının
arasına sıkıştırıp
Sessizce düşürürler yere.
Sonra biri gelip onları suç delili sanır,
bir başkası hatıra
zanneder;
Marcus ise hiçbirine itiraz etmez.
Marcus’un işi ayırmak değil, birbirine
karıştırmaktır.

Hastane önü dediğin yer, iyileşmenin değil,
karar verememenin adresidir;
Girip girmemek arasında asılı kalan bedenler,
Sigara dumanıyla birlikte kendi isimlerini
de üflerler havaya.
Ve fesleğenler denizin dibinde, bu isimleri
köklerinden
tanır.

Bu yüzden incir ağacının içinden sevilir her şey;
Dışarıdan bakanlar yalnızca kabuğu görür,
Ama içeride uluyan çiçekler vardır,
Adını bilmeyen bir akıl, cildini
çıkarıp sandalyeye asmış
bir insanlık vardır.
Ve hepsi aynı
anda, aynı adrese bakar:

Karanfil Sokağı.
Karanfilli Apartmanı.
Daire: belirsiz.
No: kuş çalan.
Yakın: hastane önü.

Ve kimse bunun bir adres mi, bir itiraf mı,
Yoksa yanlış yazılmış bir dua mı olduğunu
kesin olarak söyleyemez.
Sen de söyleme;
Seni gökyüzünün içine sarıp iade ettim.
Fişi kesilmiş bir yıldız gibiydin,
“Ambalajında Kırılır” yazıyordu ama kimse
okumadı.
Gökyüzü teslim alırken imza atmadı, yalnızca
omuz silkti.

Sakın annen seni seviyor deme bana; O sırada annem bir saksıda durmuş, fesleğenlere
bakıyor.
"Denizin dibinde mi tuttuk onları,
yoksa aklın bir
çekmecesinde mi unuttuk?"
Bunu karıştırıyor ve yanlışlıkla bana su veriyor.

Ben de büyüyorum.
Fesleğenler o ara boğulma krizi geçiriyorlar,
Bu yüzden gökyüzü iade kabul etmiyor.
Marcus uzaktan baktıkça, uluyan çiçekler
susuyor.
Adres hâlâ doğru, ama artık kimse evde değil.

Kalbimin eşiğinde durup:
"Beni ağlatma..." diyorsun.

_____
Beni bu evin içinde bırakıp gitme!
Artık ağlatma beni, bak büyüyedim;
D o ğ u m u m u n
boyu uzadıkça evin tavanı alçalıyor
Ü
Z
E
R
İ
M
E.








SekizliOcak26
Evlerölüeşikgibiherkesherkeseölü

İnsan kendi mutluluğundan mesuldür.
Ve bu mutluluğa kendisi ulaşmak zorundadır.
Fakat insan, kendi mutluluğu için başkalarının
hayatlarından feragat etmesini talep edemez.
Ne de başkalarının mutluluğu için kendini
feda etmelidir.
İnsanın öz saygısı olmalıdır.

2026 - 45. Kitap

Kitabın Adı : İsmini Hak Etme Derdindeki Öykü
Yazarı : Ubeydullah Öz
Yayınevi: Matruşka
Türü : Öykü
Basım Yılı: Kasım 2025
Sayfa Sayısı: 77 Sayfa

Düşünceler: Yazın hayatına daktilo ile başlayan ,öğretmeninin tabiri ile "kırk fırın ekmek yeyip " eserler üreterek dergiler çıkartan, edebiyatla ilgili çeşitli sitelerde yazılar yazan Ubeydullah Öz 'nın yazın hayatının kısa bir özeti bu eser aslında.

Yazar bir konuşmasında öykülerini kısa ve öz biçimde yansıtmaya çalıştığını bu nedenle yapıtlarını daha çok 'küçürek öykü ' şeklinde yazdığını söylemişti . Küçürek öykü de duygu düşünceleri yoğun biçimde anlatan, sonu genellikle insanı düşündüren bir tür. Haldun Taner ve Ferit Edgü gibi yazarların da zaman zaman tercih ettiği bu tür öykülerde anlatılanlar kadar okuyucunun zihnine giren anlatılmayanlar önem arz ediyor. Az anlatıyor ama çok düşündürüyor .

Daha kapağını açmadan kapaktaki resmiyle ilgi çeken bu özgün eser kısa zamanda bitiyor ardında tuhaf tam olarak anlamlandıramadığımız lezzetli bir tat bırakıp. Biraz melankoli,masal ,efsane,biraz da hayat var içinde. Zaman zaman yazarının hayatından da satır aralarında rastlıyoruz.

Değişik bir öykü tarzı, farklı bir soluk arayanlara özelikle tavsiye ediyorum. Kitap dostları da okuyunca sevecektir diye düşünüyorum

Doğduğumda başımın en tepesinden **ayak
uçlarıma kadar inen o bembeyaz saç telinin üzerine çıkıp yüzümü yıkadım.** Yetimhane duvarlarına gözyaşı odalarımı döküyorum Rabbi. Ne vakit içimdeki Yusufi kuyusuna düşsem, otuz küsur çocukla bir sen dışı
ayine kurban ediliyorum. Toprağın sırtından hepimizin elleri bir tohumun altından geçiyor; boğazlarımıza basan o varlıkların içinde ölüyoruz hep.

Sonra saçım uzuyor; uzuyor da bir köprü oluyor. Bir ucu doğduğum yere, diğer ucu
adını bilmediğim o sonsuz kıyıya
bağlanıyor. Her gece çocuklardan biri saç telimin üzerinden karşıya geçiyor. Ben sayıyorum onları; biri eksiliyor, biri çoğalıyor. Ama nedense kendimi hiç sayamıyorum.

Bir gece yetimhanenin bütün kapıları aynı anda açılıyor. İçeriden süt kokusu değil, ıslak toprak kokusu geliyor. Çocuklar susuyor. Duvarların ardında bir kalp atıyor Rabbi; öyle büyük ki,
her vuruşunda pencerelerin camları içeri doğru eğiliyor.

Ayaklarımın altında bir tohum beliriyor.

Onu avuçlarıma aldığımda içinden bir ses yükseliyor:

“Sen terk edilmedin. Sen bırakıldın.”

Bunu duyunca ilk kez ağlamıyorum.

Şimdi daha iyi görüyorum ki; beni doğuran eller başka bir yere, beni büyüten duvarlar başka bir yere aitmiş. Ben ise ikisinin arasında, kendi saçından örülmüş bir köprünün üzerinde kalmışım.

Sonra o bembeyaz saç telini başımdan söküyorum.

Canım yanmıyor.

Tel, yere düşer düşmez toprağa kök salıyor. Yetimhanenin duvarları çatlıyor. Otuz küsur çocuğun elleri toprağın altından birer birer çıkıyor. Hepimiz aynı tohumun etrafında toplanıyoruz.

Ve ben ilk defa yüzümü suya değil, gökyüzüne yıkıyorum.

Rabbim,

eğer bütün ömrüm bir Araf ise,

bana geçeceğim kapının adını değil,

kendi adıma giden yolu göster.

Bilirim, ben Tulay'ım.

Bir doktorun doğarken bana verdiği isimle değil yalnız;

iki kıyının arasında kalıp

yine de köprü olmayı öğrenen

o çocuğum.

Ve belki de bu yüzden,

hiçbir yere ait olmadığım için değil,

iki dünyanın arasından geçebildiğim için

hayattayım.

Ve çok uzaktan bir çocuk sesi geliyor:

“Tulay...

köprüler geçilmek için yapılır.

Ama bazı köprülerden

hiç kimse geçemez.”

Sonra bütün ışıklar sönüyor, Rabbi.

Göğün ampullerini ne olur

içimde öldürme.

Bilirsin ki, ben karanlıktan korkmuyorum artık;

korktuğum,

karanlığın içinde

seni de unutmak.

Ne olur,

bir tek yıldız bırak avuçlarımda.

Adını koymayacağım.

Sadece ışığını taşıyacağım.

Belki sabah olduğunda

ben hâlâ Araf'ta olurum.

Belki hiçbir kıyıya varamam.

Ama saçlarımın kurduğu o köprünün altında

bir tohum uyanır.

Ve ben,

ilk kez kendimi sayarım.

Bir.
















Hira/62septr…
Rabbi!
Neolurgülüşlerimiölümgünümdeışılışılyak…