Her zamanki şeyler, geçim derdi vs Ömrümüz usulca çekiliyor göndere.

Yürüdükçe yoruyoruz seni yol İnsanlık öldükçe nüfus artıyor.

Ah diyorum, ne yapayım ben?
Gökyüzü kalıyor bizden geriye Çalışmak, çabalamak, yine de ...

Yer arıyorum, üzülmek için;
Eskiler pişermiş kısık ateşte
Ayağa düştü şimdi büyümek bile.

Sıkılmak gibiyim sonuna doğru
Ne çok istiyorum akşam olmayı, Yanağa yaklaşan öpücük gibi Uykunun dallarına konmayı ...

Çocukların her yaptığını onaylamak, her kararını "eyvallah "etmek ... Sanki çocuk en doğru seçimleri yaparmış gibi ona tabi olmak. Bu, çocuğun fazla özgürlük ve şımartılmasına sebep oluyor. Oysa en büyük sevecenlik, çocuğa yeri geldiğinde "hayır "diyebilmektir.

İncelik nezaket içeren davranışlar
çokta zor olmasa gerek.
Tebessüm ederek bir günaydın yada iyi akşamlar dilemek ..
Geçmiş olsun yada gözün aydın gibi insanlık içeren cümleler kurabilmek...
Bir teşekkür etmek
Bir hoş geldin diyene hoş buldum diyebilmek
Gerektiğinde özür dilemek ...
Gibi gibi çok basit şeyler insana kendinize verdiğiniz değeri gösterir. .
Bu basit saygı kurallarını ihlal etmek ise ,
Sizin kim olduğunuzun insanlıktan nasibinizi ne kadar aldığınızın
Yada alamadığınızın göstergesidir...
Korkmayın yada utanmayın
İnsan olmaktan ...
Lafa gelince milenyum çağındayız ama,
Bakınca tutum ve davranışlara
Orta çağa bile uzağız oldukça ...
Kuru kuru insanım demekle olmuyor üstadım ,
O sözün altını yaşam biçimiyle duruşla doldurmak gerekiyor..
Çünkü "İnsan " olmak bunu gerektiriyor...!

Gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum. En sevdiğimi kaybedip, üzüntümü sesli dile getiremiyordum. Acımı, sinirimi, öfkemi içime atmaktan artık kendi kendimi yiyordum. Ellerimi ağzıma yumruk yapıp deli gibi ağlıyordum. Camdan içeri vuran o güzel esinti bile beni sakinleştirmeye yetmiyordu.

Sarılıp ağlayabileceğim bir omuza çok ihtiyacım vardı. Ama öyle bir omuz yoktu, var ama yoktu. Ada küçük bir çocuktu evet, ama en nihayetinde bende o annenin kızıydım. İki kızının ne yaptığından, ne hissettiğinden bihaber yaşayan bir babam vardı evet. Annemi yedi ay önce kaybetmiştim, ama babamı sanki doğuştan kaybetmişim gibiydi, hiç tanımamışım gibiydi.

Eser; derleme eser niteliği taşımaktadır. Türk filozof ( filozof demek eksik kalır mütefekkir, mutasavvuf) Nureddin Topçu'nun farklı yıllarda farklı yayınlarda kaleme almış olduğu yazılarının bir araya getirilmesiyle meydana gelmiştir. Derleme eserlerde genellikle anlam bütünlüğü pek sağlanamamaktadır, eser içerisinde yazarın kendisi ile çeliştiği de görülebilmektedir ki bu çok normal bir durumdur. Ancak bu eserde anlam bütünlüğü o kadar güzel sağlanmış ki Nureddin Topçu hocanın kendisi ile çeliştiği tek bir mesele bulunmamaktadır. Bu da onun nasıl fikri olgunluğa eriştiğinin en büyük kanıtıdır. Konuların sıralanışıda o kadar ustaca yapılmış ki buradan derleyen hocalarımıza da ayrı bir teşekkürü borç bilirim. Eser bir bütün oluştursada iki ana başlığa ayrılmıştır. Düşünceler ve Duyuşlar olmak üzere. Nureddin hoca felsefi bilgisini tasavvufla öyle güzel mezcetmiş ki hayranlıkla okudum. Tasavvuftaki seyr-i süluk yolculuğunun modern halini bizlere sunmuştur. Normalde bir kaç saatte okunacak bir eser olmasına rağmen uzun uzun notlar alıp sindire sindire okunması gereken bir kitap hatta bir kaç defa daha okunacak bir eserdir. Hikmetin ve irfanın ne olduğunu okuyucuda uyandıracak ufuk açıcı bir eserdir. Eserin son bölümünde damlalar adlı yazısında kitabın özetini verir mahiyette bir yazısı var ki... Sübhaneke gibi zihinlere kazıtılmalıdır...