Sadece ağaçlara uğramaz…
Bazen bir insanın kalbinde açar.
Birine gerçekten
değer vererek baktığında…
ve kalbini
Koşulsuz bir sevgiyle sardığından…
fark edersinki onun içindede
sessizce büyüyen güzellikler var…
Çünkü sevgi,
dokunduğu kalbi çiçek açtırır…

Beş yıl önceki o gün, sol ayağımla ilk kez
bir şeyler yaparken nasıl titrediğimi ve terlediğimi, neredeyse aynı noktada, yerde yine birlikte oturduğumuzu hatırladım. Annem o zaman da yanımdaydı, şimdi de yanımdaydı ve bana ilham vermeye devam ediyordu.

Olur ya bâzen biri çıkar en yanlış cümleleri,
en güzel üslûp ile söyler, insanın iknâ olası gelir.
Biri de çıkar en doğru cümleleri
en çirkin üslûpla söyler.
Ne doğruluğun önemi kalır,
ne sözün ağırlığı, ne de dinleyen.

Bunu tek cümle ile ne güzel ifâde etmiş
Sâdi Şirâzi;

"Yanlış üslûp doğru sözün celladıdır."

☕

Bedr gazâsında, Ramezân-ı şerîfin on yedinci Cum’a günü, temmuz ayının öğle sıcağında, iki taraf hücûm etmişdi. Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” Ebû Bekr, Ömer; Ebû Zer, Sa’d ve Sa’îd ile “radıyallahü anhüm” kumanda yerine oturmuşdu. İslâm askeri sıkıntı çekiyordu. Sa’d ve Sa’îdi “radıyallahü anhüm” yardıma gönderdi. Sonra Ebû Zeri “radıyallahü anh” gönderdi. Sonra Ömeri “radıyallahü anh” gönderdi. Bir sâat geçdi. Ebû Bekr-i Sıddîk, sıkıntının azalmadığını görerek, kılıcını çekip, atını süreceği sırada, Resûl-i Ekrem “sallallahü aleyhi ve sellem” elinden tutup, (Yanımdan ayrılma yâ Ebâ Bekr! Bedenime ve kalbime gelen her sıkıntı, senin mübârek yüzünü görmekle hafîfliyor. Seninle kalbim kuvvetleniyor) buyurdu.

Ben onun çocuğuydum ve dolayısıyla ailenin bir parçasıydım. Ne kadar düşük zekâlı veya beceriksiz olursam olayım, bana misafirler varken asla bahsi açılmayan, arka odaya atılmış " tuhaf çocuk " olarak değil, diğerlerine davrandığı gibi davranmaya karar vermiş.