Bülbüller sadece bizi keyiflendirmek için öterler. İnsanların bahçelerini didiklemez, mısır ambarlarına yuva yapmazlar. Kalplerini bize açıp şarkı söylemekten başka bir şey yapmazlar. İşte bu yüzden bir bülbülü öldürmek günahtır.”

Bu söz aslında kitabın sadece bir cümlesi değil, bütün hikâyesinin özeti gibiydi benim için. Kitabı okurken anladım ki bazı insanlar da tıpkı bülbüller gibi kimseye zarar vermeden, sadece iyi olmaya çalışarak yaşarlar. Ama ne yazık ki toplum bazen en masum insanları bile yargılar, dışlar ve kırar.

Kitap boyunca adalet, vicdan, merhamet ve insanlık kavramlarını çok derinden hissettim. Özellikle insanların ön yargılar yüzünden nasıl değişebildiğini görmek beni uzun süre düşündürdü. Bir insanı gerçekten tanımadan onun hakkında karar vermenin ne kadar ağır sonuçlar doğurabileceğini sayfalar boyunca gördüm.

Okurken bazı yerlerde sinirlendim, bazı yerlerde sustum ve düşündüm. Çünkü kitap sadece bir olay anlatmıyordu; insanlığın iyi ve kötü taraflarını yüzümüze gösteriyordu. Özellikle çocuk gözünden anlatılması, olayları daha da etkileyici hâle getirmişti. Masumiyetin içinden yükselen o adalet arayışı insanın içine dokunuyor.

Bence bu kitap yalnızca okunup kenara bırakılacak bir roman değil. Üzerine düşünülmesi, konuşulması ve hissedilmesi gereken bir eser. Günümüzde insanların birbirini anlamadan yargıladığı bir dünyada, böyle kitaplar bize vicdanın hâlâ ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor.

Sevinçlerin anlık olduğu ya da kısa sürdüğü coğrafyaydı Orta Doğu.

80 yaşında Gazze’deki bir mülteci kampında doktorluk yapan Yakup’un son bir buçuk gününü anlatıyor bu kitap.

Yakup beddua edecek kadar çaresiz, çaresiz kalacak kadar Filistinli bir hayat süren adamdı. Hayatında kim bilir kaç defa beddua etmişti Yakup. Beddua çaresizliğin adıydı, çaresizlik ise Filistinli olmanın.

Elie Wiesel der ki: “Acı çekmiş bir insanın hikâyesi, onu dinlemeye cesareti olan herkesi değiştirir.”

Ben bu hikâyeyi okuma cesareti buldum. Okudukça geliştim, geliştikçe daha fazla okudum ama en sonunda anladım ki ne kadar okursam okuyayım bazı insanlar acıyı yaşar, bazıları ise sadece izler.

Okurken kimi yerde kendime kızıyorum, kimi yerde düşüncelere dalıyor, nerede kaldığımı unutuyorum ama en çok da kendime, hayatıma şükrediyorum. Bizim şu anda yaşadığımız bu rahat hayatı kim bilir başka insanlar nerelerde, nasıl yaşıyor? Aslında bu kitap bana bu çıkarımı vermemi sağladı. Kitabı okudum, bitirdim ama kitap hâlâ uzaklardan bana bakıyor, ben de kitaba bakıyorum çünkü kitap bitse bile duygular bitmez. Benim o kitaba karşı hissettiğim duygular belki de hayatımın birçok döneminde aklıma sürekli gelecek duygulardı. Okurken birçok yerde not aldım, sürekli durdum, düşündüm sonra devam ettim. Aslında direkt okunacak bir kitap değil; üstünde durup düşünülecek, fikir alışverişi yapılabilecek bir kitap.

Vejetaryen | Yazarın okuduğum ikinci kitabı ve gerçekten çok zor bir metindi. İsmi sizi yanıltmasın; vejetaryenliği değil, insan psikolojisinin karanlık sınırlarını anlatıyor. Üç farklı karakterin gözünden tek bir ana karakteri okumak müthiş bir deneyimdi. Biraz rahatsız edici ve sarsıcı bir tarzı var ama ben çok beğendim.Ruhsal çöküş ve dönüşümün çok güçlü bir anlatımı. Büyük ses getiren bu eser, benim için de en nadide kitaplar arasındaki yerini aldı.Farklı bir şeyler okumak isteyenlere tavsiyemdir."

Ekmek herkese yetecekti aslında, tarlaya karga dadandı, ambara fare, fırına hırsız, memlekete harami...

Geldikleri gibi gitmediler; kimi itini bıraktı, kimi bitini, kimi de pi****. Yoksa bu kadar şerefsizin bizden olması mümkün değil...!!!

Neyzen Tevfik

Eski reformcuların hayal ettiği aptal hazcı ütopyaların tam zıddı bu. Bir korku, ihanet, eziyet dünyası, ayaklar altına almanın ve alınmanın dünyası; geliştikçe acımasızlığı azalmak bir tarafa daha da artacak bir dünya bu.
... casusluk, ihanetler, tutuklamalar, işkenceler, idamlar, ortadan kaybolmalar asla bitmeyecek.Bir zafer dünyası olduğu kadar bir tedhiş(boyun eğdirme) dünyası da olacak. Parti ne kadar güçlenirse o kadar hoşgörüsüz olacak, muhalefet ne kadar zayıflarsa despotizm o kadar güçlenecek.

Hepsi tavize hazırdırlar. Vatan satmanın hıyanet olduğunu bilirler. Fikir ve kanaat satmanın namusluca bir ticaret olduğunu sanırlar. İki hıyanet arasında, hele henüz kurtuluşun yarı yolunda bile olmayan bir memlekette, hiçbir fark olmadığını düşünemezler. ...yalnız oy dilenciliği etmek için kasabaya şöyle bir uğrarlar, köyden şöyle bir geçerler. Hristiyan dinine birkaç kul kazanmak uğruna en ileri Amerika şehirlerinden Asya'nın en geri yerlerine gelip yerleşen, yıllarca ömürlerini vakfeden misyonerlerin binde biri nispetinde ahlak sahibi değildirler. Hiçbirinde piyoniyelik²(öncülük yapan, önayak olan) şevki yoktur. Ya Avrupa'ya gidip devlet arabasına binerek devlet konağında oturacaklar ya Türkiye'de devlet arabası ve devlet konağı içinde keyif sürecekler.

Dostluğuyla yanımda olanı da,
düşmanlığıyla arkamda kalanı da
o belirliyor.
Ben sadece seyrediyorum…
Ben kimde ne kadarsam,
onlar da bende
işte o kadarlar diyorum.
Eksilen eksiliyor,
kalan kalıyor…
Ve insan, en çok da
zamanla öğreniyor
kime ne kadar yer vereceğini.