Bugünlerde, Mati, ağzıma yerleşen her şeyi Fransızca olarak örüyorum; kelimelerin uçlarını birbirine eklerken, kimi hecelerin minik beyaz eldivenler giydiğini, kimilerinin ise dilimin altında, eski zaman saraylarının incelikli adabıyla diz çöktüğünü görüyorum. Fransızca tıpkı benim gibi: kibar, saf ve asil; incinince sesini yükseltmeyen, yalnızca çatalını tabağın kenarına bırakıp bütün sofrayı sessizliğe mahkûm eden bir dil.

Kalbimin cüppesinin uzaklaşıp gidişini izlemek, onun Kudüs surlarına doğru kaçtığını görmek gibiydi; eteği taşlara sürtünüyor, dikiş yerlerinden kadim dualar dökülüyor ve attığı her adımla bambaşka bir yüzyılın tozunu kaldırıyordu. Ona yetişmeye çabalarken, kendi bedenimde bir konuktan ibaret kaldığımı fark ettim, Mati; insan bazen en mahrem giysisinin kendisinden önce terk ettiğini görüyor ama çıplaklığını bile sonradan fark ediyor.

Bir de şu var Mati; ben artık bazı kelimeleri söylemiyorum, onları ağzımın içinde Fransız usulü katlayıp saklıyorum, dışarıdan bakıldığında zarif bir suskunluk sanılıyor, oysa içimde küçük bir terzi bütün gece çalışıyor, kalbimin yıpranmış yerlerine ipekten yamalar dikiyor. İğnenin her batışında ise Kudüs’ün taş duvarlarından bir parça daha kopup ayrılıyor içimden.

____ Je reste silencieux, mais cette fois, mon cœur parle. ___

Sanırım, ölüm kendi gözyaşlarını içen çocukların uykusunda beni her zaman ağlatacak, Mati!










…
Kudüsİçi/62nibikİ…
À bientôt, ma belle âme…

Boş sandalyeler, yutaktan göğe düşen en ağır ipliklerdir; insan bazen birinin yokluğunu oturduğu yerde değil, kendi boğazının içinde büyütür. Biliyorum, ne kadar konuşursa konuşsun, ağzından çıkan her kelime biraz daha eksik bir gökyüzüne çarpar, sonra oradan geri dönüp kaburgalarının arasına yerleşir.

Galiba kanatlarımı bir kez daha yutacağım Mati; öyle bir yutacağım ki göğsümde uçmaya ayrılmış bütün boşluklar kapanacak, kuşların henüz icat edilmediği bir zamana geri dönecek kemiklerim, derimin altında ulu orta sela getirip okuyan çocuklar, iç organlarımın arasında eski bir mektup gibi ıslanacak, ben de kimseye belli etmeden kendi göğümün altında kendi cenazeme yetişmeye çalışacağım.

Bak Mati, göğün bir çatlağı var bugün, kimsenin fark etmediği, bulutların bile üzerinden atlayamadığı, oradan yağmur değil, yaratılışın ilk gününden beri ağlamayı içine saklamış bir şey dökülüyor; yıldızlar yüzlerini yere çevirmiş, ay kendi ışığını avuçlarında ezmiş, yeryüzü ise başını kaldırıp bakmaya utanıyor, sanki bütün evren bir zamanlar benim içimde yaşamış da şimdi benden çıkarken kapıyı sessizce kapatmayı unutmuş.

Kendimden bir parçayı gömeceğim Mati, ama hangi toprağa koysam geri kalanımın kökleri oraya uzanıyor; hangi taşı üzerine bıraksam kalbim o taşın altında atmaya devam ediyor, hangi duayı okusam içimdeki ölü kuş başını kaldırıp kanatlarının adını soruyor.

Bil!
İnsanın en büyük felaketi ölmek değil Mati, bir zamanlar kendisini göğe çıkaran şeyi kendi elleriyle susturmak zorunda kalmasıdır; sonra da herkesin önünde dimdik durup gökyüzünün neden bu kadar alçaldığını açıklamaya çalışmasıdır.

Ben bugün göğün çatlağında ağlıyorum Mati.

Sesim yere düşmüyor.

Yeryüzü artık benim gözyaşlarımı taşıyamıyor.

Acaba senin gözlerinin üstüne çıkıp gözyaşı mı döksem Mati; gözbebeklerinin kıyısına oturup bütün göğü oradan mı seyretsem, kirpiklerine tutunmuş bulutları birer birer çözüp gözlerinin içine mi bıraksam, belki o zaman yeryüzü ilk kez başını kaldırmadan ağlamayı öğrenir.

______
Belki de gök dediğimiz şey, birinin gözlerinde taşınmayı bekleyen eski bir ağlamadır Mati.










Kudüs…
01/01SökücüRuh…

Gittim dağın başına, kalayım dedim sessiz
Dağlar, tepeler bile akar durmaz hareketsiz
Tüm canlılar çift yaratılmış, kalmasın eşsiz
Tek'lik Allah'a mahsus, bunu bilmez misiniz?

Doğaya hayranım, sanki kalemle çizilmiş
Kayalar yarılmış, ağaçlar Rabb'ine eğilmiş
Kurtlar kuşlar çeşit çeşit bitkiler, karayemiş
Demek ki bunları yaratan, bir Hâlik varmış

Bir sivrisineği bile, yaratamaz hiç kimse
Rüzgarın peşinden gelir, yağmur ve çise
Rahman olandır, dağı taşı getiren dize
Herkes bir gün gelecek, Kitâptaki söze

Rabb'im her şeyi yaratan, Hayy ve diri
Başka var mı? buna, güç yetirecek biri
Kör görmüyorsa bu düzeni, sen inan bâri
Allah'tır bu sa'nat-ı ilâhiye'nin yegâne sahibi

Mahşerde hepimiz toplanıp geleceğiz bir araya
Hesabı gelen bir bir girecek hesap için sıraya
Boynuzsuz koyunda boynuzludan hak araya
İnşâAllah Rabbim inananlarını koysun Cenneti Âlâ’ya

(ZAMAN AKIP GEÇERKEN Adlı Kitaptan Alıntıdır.)

Sanmayın! vardır benim silahlarım
Benim silahlarım, ettiğim duâlarım
Bir de vardı, yetiştirdiğim evlatlarım
Öldüğümde, peşimden duâ ederler umarım

Sanmayın! vardır benim sırlarım
Benim sırlarım, açık gizli duâlarım
Bir de, Allah için yaptığım uyarılarım
Ardımdan, bana fayda verir diye umarım

Sanmayın! vardır benim sınırlarım
Benim sınırlarım, hayr'ı istediğim duâlarım
Bir de Hakk yolunda yaşar, gezer, dolaşırım
Büyük günahlardan kaçınıp, hayr'ı umarım

Sanmayın! vardır benim bunalımlarım
Benim bunalımlarım, El Vedûd'a sığındığım duâlarım
Bir de rızık için, evden işe, işten eve turlarım
Rızkımı veren Rabb'imden, helâlinden umarım

Sanmayın! vardır benim kaygılarım
Benim kaygılarım, rızâsı için ettiğim duâlarım
Bir de arada bir, kendi hatalarımı sorgularım
Her halime şükredip, Rabbimin rızâsını umarım

(ZAMAN AKIP GEÇERKEN Adlı Kitaptan Alıntıdır.)