Yalnız görüyorum ki iyi insanlarsınız, evet, iyi insanlar! Ve halk uğruna kendinizi zor bir yaşantıya adamışsınız, evet, acılı bir yaşantıya, gerçek uğruna.
fragmanlar/ tükenirdi monolog kaçarken içine düştüğüm kara toplum big bang sonrası büyük yalnızlık bilinmeyeni saçlarında titreyen iblisler karartırken güneşi üstüste gömülürken saydam yaşamlar bir yankı duyulurdu hiç’likten bütün yalnızlıkların ilenci korusun çoğulluklarınızı cinnet koyun erdemin adını Maskelerinizi kuşanıp, yalanlarınızı çoğaltın, hepiniz mezarısınız kendinizin.
Şiddet, savaş ve zulüm diğer nesillerin yeniden yaşamalarının tohumlarını ekmektedir çünkü sağ kurtulanlar yaşadıkları travmaların farkında olmaksızın kendilerinden sonra gelen nesillere aktarmaktadır.
Ne yapacaksın, insanlar başka türlü davranamıyorlar işte. İnsan her şeye incinirse iş göremez, üzerinde durmakla vakit kaybeder. Hayat bu! Eskiden, insanlara kızdığım olurdu. Sonra düşündüm ve gördüm ki kızmaya değmiyor.
Bir amaca ulaşmak için gerekli tüm maddi ve manevi sebeplere sarılıp, elinden gelen çabayı gösterdikten sonra sonucu Allah’a bırakmak, O’na güvenmek ve teslim olmaktır.
Bütün dünya bir araya gelip engellese dahi Allah'ın (C.C. ) senin için takdir ettiği şeyin sana ulaşacağına; bütün dünya bir araya gelip sana yardıma çalışsa bile Allah'ın (C.C. ) senin için takdir etmediği bir şeyin sana ulaşmayacağına inanmaktır."
Dostlar ırmak gibidir; Kiminin suyu az, kiminin çok. Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca, Kiminde ruhunuz yıkanır boydan boya. İnsanlar vardır; üstü nilüferlerle kaplı, Bulanık bir göl gibi. Ne kadar uğraşsanız görünmez dibi. Uzaktan görünüşü çekici, aldatıcı; İçine daldığınızda ne kadar yanıltıcı. Ne zaman ne geleceğini bilemezsiniz; Sokulmaktan korkarsınız, güvenemezsiniz. İnsanlar vardır, derin bir okyanus; İlk anda ürkütür, korkutur sizi. Derinliklerinde saklıdır gizi, Daldıkça anlarsınız, daldıkça tanırsınız; Yanında kendinizi içi boş sanırsınız. İnsanlar vardır, coşkun bir akarsu; Yaklaşmaya gelmez, alır sürükler. Tutunacak yer göstermez beyaz köpükler. Ne zaman nerede bırakacağı belli olmaz; Bu tip insanla bir ömür dolmaz. İnsanlar vardır; sakin akan bir dere, İnsanı rahatlatır, huzur verir gönüllere. Yanında olmak başlı başına bir mutluluk; Sesinde, görüntüsünde tatlı bir durgunluk. İnsanlar vardır; berrak, pırıl pırıl bir deniz; Boşa gitmez ne kadar güvenseniz. Dibini görürsünüz, herşey meydanda. Korkmadan dalarsınız, sizi sarar bir anda. İçi dışı birdir çekinme ondan; Her sözü içtendir, her davranışı candan. İnsanlar vardır; çeşit çeşit, tip tip. Her biri başka bir karaktere sahip. Görmeli, incelemeli, doğruyu bulmalı. Herşeyden önemlisi; insan, önce insan olmalı...
