İçimizde bir yabancı var asla bizimle konuşma niyetinde olmayan yine de az sonra konuşacakmış gibi duran. İçimizde bir yabancı var ne zamana kadar susacağını bilmediğimiz
öfkeli mi,
patlıyor mu sıkıntıdan?
kırgın mı,
mutlu mu,
karnı aç mı,
Bir hikâye yaşamak için ölmeye bile razı mı,
yoksa memnun mu bu asırlar süren durgunluktan?
Sessiz bir yabancı o tanıma imkânı bulamadığımız.
Ancak hissedebiliyoruz bazen hiç tanımadığımız biriyle karşılıklı susarken.

“Zamanın kaybolmuşu yoktur.
Yaşanan her şey, müspet, menfi, bizi inşa eder. Yalnız bizi değil, bizden sonraki kuşakları da… Yaşadıklarımızı anında belki en iyi şekilde
inşa edemeyiz.
Ama, onları değerlendirdiğimiz vakit;
gelecek daha emin olur.
Hayat ‘gemi’ mi bilmiyorum; ‘gemicilik’ olduğu gerçektir.
Yaşandıkça ve akılda tutuldukça daha iyi seyrüsefer ederiz.
Herkes kendi talihinin mimarıdır.
Yaşadıkları, an be an insanı oluşturur ve arkasında bıraktıkları, farkına varmadan
önüne geçer. Kader, gaipten yazılmaz.
İnsan, kaderini kendi yazar.”

Şunu rahatlıkla söyleyebilirim: Biz insanlık olarak oldukça kısa görüşlüyüz, her şeyi hep kendi yaşadığımız dönemin koşullarına bakarak değerlendiriyoruz. Oysa tarihsel ölçekte baktığımızda bugün insanlık çok daha güvenli, daha vicdanlı ve daha bilinçli bir noktada.

Şimdi taze bir sabah vardır saçlarının üstünde
alnının serinliğinde
kahveyi yudumlayan dudaklarında
Şimdi taze bir sabah
Güne, güneşe, bakan gözlerinin içinde
hayata dokunan parmak uçlarında
avuçlarının içinde...
Can arıyordur sabah da,
dünyanın bütün güzelliklerini yaşamaya seninle
Şimdi taptaze bir sabah,
Bir başka bakıyordur gökyğzünün maviiliklerine
Yolun kıyısındaki
gökyüzüne yükselen selvilere
Şu sessizce akan çeşmeye..
Kuş seslerine
Şimdi taze bir sabah senin sıcak nefesinde
geziniyordur bir kitabın sayfalarının içinde..
Dokunuyordur nazlı bir çiçeğe
Tadını alıyordur yiyeceklerin içeceklerin zevkle
Şimdi bir sabah seninle
Öyle hoş görünüyor ki gözlerime..
Can atıyorum yaşamaya o sabahı bende...

Hz. Yusuf Mısır’da sultan olduktan sonra, onu kuyuya atan kardeşlerini affetmişti; ama onları sarayının içine almamıştı. Çünkü affetmek başka, yeniden aynı yakınlığı kurmak bambaşkadır. Bazı insanları affedebiliriz ama herkesi tekrar hayatımızın merkezine alamayız. Çünkü güven bir kere kırıldığında, eski haline dönmesi gerçekten zordur.

“ Anneyi ‘çıldırmış’ diye getirmişlerdi doktora.
Bunu ilk söyleyen de kocasıydı zaten.
Doktor öyle bir şey sordu ki, adamın boğazı düğümlendi…”

“Son zamanlarda çok sinirli hocam,” dedi.
“Her şeye bağırıyor, ağlıyor, çocuklara tahammülü kalmadı.”

Kadın sessizdi.
Ellerini dizlerinde kenetlemişti. Parmakları titriyordu.
Sanki birazdan ağlamayacak da… dağılacaktı.

Doktor dosyaya baktı, sonra başını kaldırdı.
Ama kadına değil.
Doğrudan babaya döndü.

“Bir soru soracağım,” dedi sakin bir sesle.
“Evinizde baba mısınız… yoksa misafir mi?”

Adam şaşırdı.
“Nasıl yani?” dedi. “Ben çalışıyorum. Eve para getiriyorum.”

Doktor başını salladı.
“Güzel. Peki,” dedi,
“Çocuğunuz en son ne zaman ateşlendi, biliyor musunuz?”

Adam durdu.
“Yani… eşi hatırlar onları.”

“Altını en son ne zaman siz değiştirdiniz?”

Adam gülümsedi, savunmaya geçti:
“Hocam ben akşamları çok yorgun oluyorum.”

Doktor kalemi masaya bıraktı.

“Peki,” dedi,
“Bu evde hiç yorgun olmayan biri var mı sanıyorsunuz?”

Kadın o anda başını kaldırdı.
Gözleri doluydu ama ağlamıyordu.
Çünkü o çoktan ağlamayı bırakmıştı.

Doktor devam etti:

“Gece çocuk uyandığında kim kalkıyor?”

“Okul grubunun WhatsApp’ında kim var?”
“Buzdolabında ne eksik, kim biliyor?”
“Çocuk korktuğunda ‘anneee’ diye kime koşuyor?”

Adamın sesi kısıldı.
Cevaplar boğazında düğümlendi.

Doktor son cümleyi yavaş söyledi:

“Bu kadın çıldırmadı.
Bu kadın yalnız bırakıldı.”

Kadına döndü bu kez.

“Hanımefendi,” dedi,
“siz hasta değilsiniz.
Siz tek başınıza bir aile taşımışsınız.
Ve artık gücünüz kalmamış.”

Sessizlik çöktü odaya.

Adam ilk kez eşine baktı.

Ama bu kez “neden böylesin” diye değil…
“Ben neredeydim?” diye.

Doktor kapıyı açarken son sözü bıraktı:

“Bir evde baba olmak,
akşam gelince ayakkabıyı çıkarıp kanepeye uzanmak değildir.

Baba olmak,
yükün ortasında durmaktır.

Aksi halde siz baba olmazsınız…
Sadece eve uğrayan bir misafir olursunuz.”

Kadın o gün ilaç almadı.
Ama biri ilk kez onun yükünü adlandırdı.

Ve bazen…
insanı iyileştiren tam olarak budur.”
——

Gerçeğin silikleştiği anlar da onun ruhunu ve yaratıcı gücünü en az bilinçli olduğu anlar kadar besliyordu. Bilinç akışı (stream of consciousness) tekniğini kullanmayı seçmesi –onun bu tekniği yalın olarak kullanmadığı, izlenimleri oldukları gibi değil seçerek, düzenleyerek aktardığı da göz önünde bulundurulur– bu yüzdendi. Çünkü insan bilinci sarsıntısız, sorunsuz düz bir anlatım ile ifade edilmemeliydi. Zihnimiz sürekli olarak üst üste binen imgelere, fikirlere maruz kalırken, deneyimlemediğimiz şekilde düzgün bir anlatı tercih etmek yerinde olmazdı.

…
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına,
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter! demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine.
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken,
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek,
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanı?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.
…