Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
bir gök gürlese bari diyorum
bir sağnak patlasa bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem oysa ne kadar sakin sokaklar, kent ve bütün yeryüzü ipince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz belki yine gelirim, sesime ses veren olursa birgün."

-Ahmet Telli

Sevince koştuğunuz yollar sizi yormuyormuş, bunu koşarken anladım. Varacağınız hedef ruhunuzu dinlendirecekse, bütün yorgunluklara değermiş dedirtecekse, kalbinizi sımsıcak bir ekmek misali ikiye bölüp paylaşma imkânı verecekse, yorgunluktan sesim çıkmaz diye düşünürken sesinize ses verecekse, elim kolum tutmaz derken elinizin kolunuzun yerine geçecekse, aklınızın aynası bir akılla düşündüklerinizi bir tamam bilecekse, bin bir zahmetle aştığınız yollar aslında sizi size ulaştırırmış. Koşmanın değeri hedefinizle ölçülürmüş.

Hayat, okuldaki derslerden ibaret değildir çünkü. Hayatın dersleri her yerde; okulda, evde, insanların arasında, hatta en çok da kendi benliğinde... Başarılı olduğumuz zaman okulda iyi bir öğrenci; evde iyi bir eş, iyi bir baba, iyi bir anne veya iyi bir evlat; sokakta iyi bir vatandaş; insanların arasında iyi bir arkadaş; kendi içimizde de iyi bir insan oluyoruz. Bu derslerin hepsinde başarılı olamıyoruz belki ama gösterdiğimiz çaba öyle değerli ki başarısızlığımız bile doğal bir öğretiye dönüşüyor.

Düş kurmaya müsait, açık ve parlak bir gökyüzü hepimizin arzusuydu kuşkusuz. Fakat gökyüzü, bunun da ötesindedir. Nereye gitsek bizimle birlikte oraya gelir. Bizi hiç yalnız bırakmaz, hep başımızın üstündedir. Bütün sevinçlerimizi, üzüntülerimizi, düşlerimizi en iyi o bilir. Gökyüzü bir boşluk değildir, boşluklarımızı tamamlayandır olsa olsa.

"Arkadaş, arkadaşın gölgesidir."
Bu tarif pek güzel... Fakat bunun da ötesinde değil midir arkadaşlık? Arkadaş, arkadaşın her şeyidir. Yıldızıdır, gölgesidir, nefesidir. Üzerine sayfalarca yazsak da hep bir şeyler eksik kalır. Birbirimizi değil karanlıkta, hiçbir yerde bırakmayalım; sen olmadan en parlak aydınlıklar bile karanlıktır bana.

Kitap okurken çok üzüldüğüm bir konu oldu.
Kitabın konusu ; Müslüman olan bir çok ayrı ülkeden kardeşleri konu almış.
Onlar bizim sahip olduğumuz güzel dine ve huzura sahip olmayı çok geç tatmanın pişmanlığını yaşarken bizim sahip olduğumuza şükür edip,sahip çıkmamamız…..
Böyle güzel bir dinimiz varken,öğretici iken daha hayırlı işler yapmalıyız.
Allaha daha çok şükür etmeliyiz.
O içimizdeki boşluk hiç bitmeyecek,Allaha sarılmadıkça.
Bunun farkında olmalıyız.
Kitap bitsin hiç istemedim,okudukça şükür ettiğim nimetler arttı.
Dinimi daha da çok sevdim.