Ali Lidar’ın Büyük Kederler Küçük Öyküler kitabı, adından da anlaşılacağı üzere büyük kederlerin bazen ne kadar küçük anların içine sığabildiğini gösteriyor. Öyküler ilerledikçe yalnızlık, yorgunluk, geçmiş, kırgınlık ve insanın kendisiyle baş başa kaldığı o sessiz anlar daha görünür hâle geliyor.

Bazı hikâyelerde gülümsediğim, bazılarında ise bir süre durup düşündüğüm oldu. Özellikle gündelik hayatın sıradan görünen insanlarının ve anlarının böylesine derin duygular taşıması beni etkiledi. Lidar’ın anlatımında büyük laflardan çok küçük ayrıntılar, yarım kalmışlıklar ve insanın içinde kolay kolay söyleyemediği şeyler öne çıkıyor.

Belki de kitabın en güzel tarafı, okura sürekli “Ben bunun neresindeyim?” diye sordurması.
Çünkü anlatılan insanların yalnızlığı, hayal kırıklıkları ve tutunma çabaları bir noktadan sonra yabancı gelmiyor. Peki insan, kalabalıkların içinde bile kendini bu kadar yalnız hissedebiliyorsa, asıl yalnızlık nerede başlıyor?

Bazı öykülerde hayatın acı tarafına bakarken, küçük bir tebessümün ya da bir hatıranın bile insanı hayata bağlayabileceğini de hissettim.
Kitap bittiğinde aklımda kalan şey tek tek hikâyelerden çok, hepsinin bıraktığı o tanıdık hüzün oldu. Sanırım “büyük kederler” gerçekten de bazen birkaç sayfalık “küçük öykülere” sığabiliyor; peki ya bizim anlatamadığımız kederler, onlar hangi hikâyenin içinde saklı?
.
Kitapla ve bilgiyle kalınız...

Sana dün bir tepeden baktım azîz İstanbul!
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.
Ömrüm oldukça, gönül tahtıma keyfince kurul!
Sâde bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Nice revnaklı şehirler görünür dünyâda,
Lâkin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.
Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rü'yâda
Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan..
Yahya Kemal Beyatlı

Kapitalizmin normali köleliktir, fazlası değil. Kölelikten bir gram bile fazla olan her şey, işçi sınıfının örgütlü mücadeleleriyle kazanılmıştır. Biz ne kadar örgütlüysek, ne kadar mücadele edersek, sermaye sınıfı o ölçüde geri adım atmak zorunda kalır.

📚 Yaşamak İçin Sosyalizm / 24s

Kitaplar, çocukluğumun bütün eksikliklerini kapatan, bir tür çaresizlikten dolayı başlarda zorunlu olarak yakın olduğum, sonrasındaysa beni büyüleyen, dünyanın ve gerçek hayatın sıkıcılığından çekip çıkaran birer liman oldu hep.
...
Sadece içeriğiyle ilgilenmem kitapların. Cildi, kapağı, baskısı, yazı stili... Bir nesne olarak her daim değerli olmuştur benim için onlar.

Hanımlar beyler, eskidendi o kıyafetine göre insan seçme dönemi. Şimdi kıyafet bariyerleri kalktı ortadan. Misal, üzerinizdeki pahalı olduğu düşünülen kıyafetlerinizin aynısını sizinle aynı mertebede olmayanlar da giyebiliyor. Moda, artık bir ayrım kalkanı olmaktan çıktı. Bilginize...

THE BABY PRINCE AND HIS PRINCES SITTING IN LUCIFER'S MOUTH

Part One / The Table Inside the Mouth ❤🔥🐲

In January 2027, the clocks in Hell stopped.
No one knew why.

Perhaps Time was ashamed of what was unfolding down below.

Or perhaps Lucifer had swallowed every single clock, one by one.

At the very bottom of Hell, a table stood before the fire.

The table had no legs.
And it could not stand on its own.

The table rested inside Lucifer's mouth.

Behind the lips lay an endless, crimson darkness; between the teeth stretched a small sky made of stars.

Lucifer stirred his tea.

One.

Two.

Three.

The sound of the spoon striking the porcelain echoed throughout Hell.

Clink.

Clink.

Clink.

The Demon Guardian stood before him.

"The veils of paranoia in human souls are tearing," he said.

Lucifer took a sip of his tea.

"Finally."

The Demon Guardian raised his head.

"Finally?"

Lucifer smiled.

"They think they are on the verge of seeing the truth."

"But what if they truly see it?"

Lucifer’s gaze turned toward the fire.

"Truth," he said, "is born in the eye of the beholder."

Just then, the Keeper of the Fire appeared.

He was carrying a small child in his arms.

The child wore a white crown on his head.

But the crown did not rest upon his head.

It hovered over his heart.

The Keeper of the Fire whispered:

"Sleep, my son."

The child opened his eyes.

"If I sleep, who will stay awake?"

________

And of course, there is more. It consists of two parts.

All rights belong to me personally; all rights reserved. Unauthorized copying and reproduction are prohibited.

And;
The visual art belongs to my son. 🪐💎

https://www.youtube.com/shorts/xCgG_TzP28g

Ağıt Toprağın Altına

Bana çokça ben ısmarlamalıyım Mathilda.

Duydun mu?
Taşın kemiğini de çatlattım içinden neler neler çıktı hepsi yere yatıp tepinip ağladı.

Hiçbirini ama hiçbirini susturamadım.

Bana biraz evinden tanrının yanından ninni düşür.
Yeşil yastıklı uyku satan o adam var ya o biraz tuhaf ama benim kadar değil Mati.


Bir kaç gün sonra Maya tapınıklarında görüşmek üzere. Toprağına ne dikme mi istersin canım Mati!?

Ağlama dediğini duyar gibiyim.

Söz verme bilinçim şu an çevrimdışı. Şayet çevrimiçi olursa tamam ama uzun zamandır çevrimdışı da ruh askısında asılıyım. Bu yüzden sanmıyorum çevrimiçi olacağını Mathilda.

Çünkü onu da yedirdim aspirin tüttüren bulutlara.


Bir iki üç dört yedi sekiz İbrahim’in baltasına sarılıp uykumu içeceğim.

Beni oralarda unutma sakın Mathilda.
Toprak yorganını iyice boğazına kadar çek.

Bilirim sen hep üşürsün.



🤍🌱👣
2222🌱💎

Arkadaşlar… çok özür dilerim. 🥲
Bir süreliğine aklımı, düzenimi ve muhtemelen mantığımı kaybettim. 😭

Beni hâlâ desteklediğiniz için teşekkür ederim. Siz olmasanız ben kime saçmalayacaktım? 😔💗

Kısacası: Özür dilerim, telafi edeceğim… ama önce bir kendime gelmem lazım. 🫠

Çocuklar yeni "davranışsal psikoloji" teknolojisinin içine çekile­ rek "uygun" düşünceleri, duyguları ve hareket etme biçimlerini öğrenmeye; bu arada da evden getirdikleri "uygunsuz" tavırlar­ dan kurtulmanın çaresine bakmaya zorlanacaklardı. O küçük, masum, kırmızı okul binalarının dışındaki karanlık ortamlarda Doktor Frankenstein'ın yaptıklarını aratmayacak, bir ucu kim­ yasallarla ilgili çalışmalar demıeniyor; fokurtulu cadı kazanları kaynatılıyordu. Öğretirnin her aşamasında, kamuoyunu bilgilen­ dirmeye gerek duyulmaksızın, çocuklar üzerinde deneyler yapıl­ masına izin ve yetki verilmişti.

Okul genç zihinlerin denek olduğu bir laboratuvardır, bir şirkete dönüşmüş toplumun ihtiyaç duyduğu alışkanlıkların ve davranış kalıplarının üretildiği bir imalathanedir. Zorunlu eğitimin çocuklara ancak kazara faydası olabilir zira asıl amacı çocukları birer uşağa dönüştürmektir.