Ben eski zaman âşığıyım.
Utanmanın ar,
Yanakların al olduğu,
Pembe çiçekli elbiseli kızların mendillerinde saklanan aşkların müptelâsı.
Köşe başında verilen sözlerin bir ömür tutulduğu,
Cebe değil yüreğe bakılan,
Sevdiğinin gözlerine türkü yakılan,
Bir tutam saç teli koynunda yatılan,
Sadakatin sabırla harmanlandığı,
Yetinmenin güzelliğini bilenlerin aşığı...
Elden gönderilen gül kokulu mektupların,
Gizli sevdaların,
Uzaktan sevmelerin,
Dokunmadan yanan yüreklerin sonra...
Kuru bir çiçek gibi eski bir defterin arasına sıkışıp kalmış,
Vefanın cefa bilinmediği zamanların aşığıyım.

Hayatımın bugüne kadarki halini -yani çoğunlukla, istediğimin tam tersi şekilde aktığını bildik­ten sonra ne söyleyebilirim ki geleceğim hakkında, bek­lemediğim, dilemediğim bir şey olacağından, benim dı­şımdan bir yerden, hatta bazen kendi irademin bir oyunu olarak başıma geleceğinden başka? Geçmişimde ise, hatırlayıp da gereksiz yere yeniden yaşamayı arzulayabile­ceğim hiçbir şey yok.