Çocukluğumuzdan bu yana ne zaman Nûh Tufanı bahsi geçse hemen akla Ağrı Dağı gelir. Çok enteresan değil mi? Neden hiç Cudi Dağı'nı, Nûh'un (as) kabrinin olduğu Cizre'yi duymadık? Kur'ân'da Hûd Sûresi'nde Allahu Teâlâ açık bir şekilde "Gemi Cudi üzerine oturdu" diyor. Bu açık anlatıma rağmen burası gözümüzden neden kaçırıldı ve hep Ağrı servis edildi?

Hristiyanlık denilince aklımıza hemen Avrupa Katolikleri ile Doğu Roma Ortodoksları geliyor. Hâlbuki bir de Kudüs-Mısır-Anadolu üçgeninde erken İsevilikle hemhâl mezhepler var ki onlar, bu bölgede yoğun olarak yaşamışlar. Öyle olunca da Nûh (as) makamına onlar da gelir olmuş. Süryaniler, Keldaniler, Yakubiler ve Ermeniler de aynen Müslümanlar düşünürlermiş.

Cudi Dağı ve civarı, İlk Çağ'dan insanoğlunun yaşadığı son yüzyıla kadar nice önemli kişiyi mıknatıs gibi kendisine çekmiştir. Bu topraklar insanlığın ikinci babası Nûh'un (as) topraklarıdır ve hemen tüm Ehl-i Kitap topluluklar, hatta putperest bildiğimiz topluluklar da buralarla ilgilenmiştir.

Demin yürürken namaz kılan, yaşlıca bir adamın önünden geçtim. Adam namazını bozup 'Koskoca çölde neden önümden geçersin be hey gafil!' dedi bana. Ben de dönüp dedim ki 'Ben Leyla'yı düşünürken seni görmedim de sen Mevla'yı düşünürken beni nasıl gördün?'"

Yâ Rabb… Vermek Sana ne çok yakışır; zira Sen Vahhâb’sın… Öyleyse ver yâ Rabbi… Lütfunla ver, kereminle ver, hikmetinle ver. Duam henüz dilimdeyken kabulünü yaz; gönlüme düşen niyazı kaderime müjde eyle. Sen “Ol” deyince olur; ben isterim, Sen murad edersen… Dualarımı kabulünle müjdele yâ Rab, beni kapında bekleyenlerden değil, kapından kabul edilenlerden eyle… 🤲

Bir şeyi itiraf etmek gerekir ki; sevip de kavuşamayanın kahrı ne kadar çekilmezse, kavuşanların da keyfi bir o kadar çekilmezdir. Bu ikisinden de bir süre uzak durmakta fayda var. Hadi kavuşamayan tek başına gelir, dert yanar, ağlar sızlar, kafa ütüler. Ama kavuşan dediğin tek de değil ki arkadaş, iki kişi birden üşüşürler başına.

İnsan çocukken bazı şeylerin farkına daha iyi varabiliyor. Çünkü yetişkinler, çocukları kendi dünyalarına dâhil etmek istemezler. Çocuk da kenardan onları izler. Bu yüzden de olan biteni onlardan daha iyi görür. Gel gelelim büyüdükçe daha çok dâhil olmaya başlar meseleye. Ardından öyle bir an gelir ki kargaşanın ortasında bulur kendini. Haliyle kimse olayları bir çocuk kadar iyi süzemez. İnsan bazen bir adım geri çekilmeli. Ve kenarda durup olan biteni izlemeli.

Çocukken babam hakkında düşündüğüm iki şey vardı. Biri babamın her şeyi bildiği, diğeri de ölümsüz olduğu. Büyüdükçe bu düşüncem de kayboldu gitti. Zamanla babamdan daha çok şey bildiğimi, hatta babamın aslında hiçbir şey bilmediğini bile düşünmeye başladım. Ama bugün gördüm ki, babam gerçekten de her şeyi biliyor. Ve umarım ölümsüzdür de asla ölmez.

İnsanlara sürekli açıklama yapmayın.
Her şeyi insanların kişisel mantığına uydurmak, onlara göre açıklamak zorunda değilsiniz.
Sürekli açıklama yapmak, onay aramaktır ki bahane bulan biri için açıklamalarınız da önemsizdir.
Eleştirel, memnuniyetsiz, kusur avcılığı yapanlara uzun uzadıya açıklama yapmak, onların egosunu besler.
Kendilerini üsttenci görüp, hesaba çekerler. İkna olmak istemeyene, anlamaya direnene
tek açıklama yapıp sonrası için
“ sen bilirsin” demek..