Gözlerimi ona diktim. "Mutluluk?" diye fısıldadım. "Mutluluk mu? Sen gerçekten buraya gelip annemin ölümü hâlâ tazeyken bunu mu söylüyorsun?"

Babam ağır bir şekilde masaya elini koydu. “Yeter. Annene saygısızlık etmiyorum. Hayat devam ediyor, Güneş.”

İçimde en ufak bir duygu kırıntısı dahi kalmamış un ufak olmuştu. Hayat devam ediyordu, evet. Ama annemin yokluğu bizim için bir kara delik gibiydi. Ada hâlâ geceleri uykusunda ağlıyordu. Ben derslerime gömülerek kaçmaya çalışıyordum. Ve babam?

O hayatına bir başkasını alarak "devam ediyordu."