Black Sky’cıma ve Ölü Gülücük Kuşlarına
______
Ağlamıcam.

________
Bölüm I: Ölü Kuşlar ve Kambur Kuklalar

Göğün elektrikli sandalyesinin tellerine yuva
yapmış
kırlangıçlar fısıldıyor ölüleri.
Morg soğukluğunda bir gökyüzü, cızırdayan
teller
ve paslı tüyler.

Ölü kuşlar, zamanın içine cıva gibi dökülmüş
____________ çocukların ruhudur;
Kavanozlarda unuttuğumuz o yarım kalmış
_________ tebessümler.
Gözyaşının içinde boğulmuş, sessiz ama
işitilir,
ölü ama canlı.
Fısıldıyor kırlangıçlar ağaçsız dallara,
_____________ kör
testerelerin ağzına:
"Zamanın kambur kuklalarını ceplerimizde
unuttuğumuz
bir gözyaşı ıslaklığıdır,
Kireç kuyularına düşen o tek, zehirli elma
___________ çöpü."

Bölüm II: Düşüşün Yeşil Yolu

“Yeşil yol “ üzerinde iskele iskeletleri eridiğinde,
Ve beton eriyip göğe doğru, tersine akan dolu
gibi yağdığında,
Çocuklar şehrin kemikleriyle, kırık beton
demirleriyle birlikte boşluğa
______ dökülecek.
Ama ben seni o düşen, içi küflü elmanın içindeki
o dipsiz boşluktan söküp alacağım.
Bekle beni gözünde, tam o retinanın arkasındaki
o karanlık odada;
Tıkırdayan ademoğullarının saatleri, akrepleri
ve
yelkovanları sökülmüş halde,
Keçilere “Dünür” gittiklerinde, o düğün
gecesinde gelmiş
olacağım.

Bölüm III: Çivili Oda ve Yıldız Tozu

____ Kimsenin gitmeye cesaret edemediği,
paslı çivilerin etle beslendiği o hakikate
geçilen
çivili odadayım,
Kalbimin duvarlarını, o dökülen sıvaları
_______ dişlerimle kazıyorum
şimdi.
Çivili oda çocukluktur, bakireliktir, travmadır,
ilk tabuttur; onlara herkese direniyorum,
yaşıyorum.
Kazdıkça duvarlarımın içi enlemesine yarıldı,
bir rahim gibi açıldı
gövdem.
Ata soy köklerimin kanlı ritüellerinde,
________ havanlarda
çiğnenmiş bebe yıldız tozları,
Ağır bir varoluş kokusuyla doldu akciğerlerimin
en uç çeperlerine.
Düşüşün içinde yüzümü toz suyunda
boğduğumda ağlayamadım,
___ Ağlayamadıkça; tırnaklarımı etimden sökerek
kesti kirpik doğumlarına sûr olan ölüler içimde.

Bölüm IV: Üç Kere Bağrış ve Çarmıhtaki Bebek

Bağırdım; “Asla sağır, kör, dilsiz olmadım,
_________ dilimi kerpetenle sökseniz de!”
Bir kere,
Sonra iki kere,
Daha önce milyon kere, o kloroform kokulu
odalarda.
Geçmiş, şimdi ve gelecek adına konuştukça
sesim göğe, o elektrik tellerine erdi.
____ Göğün üzerinde, et kancalarından
ve kalp darağacından yapılmış o çarmıhta,
Gözleri dikilmiş, ters asılı duran
_______________ etten bir elma bebeği
vardı.

Bölüm V: Havva’nın Doğuşu ve Çöl Çocukları

Havva onu dişleyip, tırnak etlerini kan akıtarak
parmaklarından çekip doğurdu.
Doğumun o kekeme lehçesinde dilleri
jiletle
terbiye eden gözlerimin içinde Adem kemiği
_______________ kırıldığında;
Yezit atlara binen, eyerleri insan derisinden
bozkır
cehennemi meramlarından simsiyah çocuklar
çıkıp geldi.
Çöl çocukları, ölü çocuklar, rahimlerde kuruyan
çocuklar.
Gözleri karınlarındaydı; kör bir bağırsak
gibi içlerinden görmüş,
___________ içlerinden bilmişlerdi körlüğü.

Bölüm VI: John Coffey’nin Avuçları ve Sürrealist
Nehir

John Coffey’nin
devasa, şefkatli ama elektrik akımıyla titreyen
avuçlarında eriyen plastik oyuncaklar,
Dünyanın tüm gözyaşlarını bir gazoz şişesine
________________ dolduruyor.
Sürrealist bir ressamın kemikten fırçası sertçe
________ vuruyor adem kemiğine;
Adem kemiği elma kemiğinin üzerine
çıkıp,
_________________ üstüne
gaz dökerek, kendisini yakıp tepiniyor.

“Elmayı dişleyerek önce kendi lenf bezini yutan,
Dokuz kere etsiz kemiksiz, kendi küllerinden
kendini doğuran Havva’nın içinden
mantığı baş aşağı düşürdük!”
diye haykırıyorlar.

Şimdi koğuşun arkasındaki o karanlık, rutubetli
dehlizlerde,
Yeşil muşambalı, yayları fırlamış koltuk ağaç
çatlaklarından, ölüm rengi
gerçeküstü bir nehir
________ akıyor.

Bölüm VII: Göğe Düşen Ninniler

Bekle orada, tam gözünün bebeğindeki o intihar
____________ süsü
verilmiş, asılı saniyede,
Gök tersine aktığında, seni o yoldan söküp
alacağım.
Kalbimin kazınmış elma gülümsemesini, o kanlı
diş izlerini içen çocuk tuğlalarından çıkarıp,
Birer mezar taşı gibi, birer ruh süsü gibi
asacağım
ikimizi de o tekinsiz
boşluğa.


Düştü ninniler; uyku hapları, sahte güvenlikler
ve
kesik bilekli sevgiler.
Aşağıya değil, göğün o cızırdayan tellerine
doğru yükselerek.
Düştü ninniler,
______ Düştü,
Düştü.

Bölüm VIII: Son Dönüş

Ruh ütüsünün kızgın tabanına o çürük elma
çarptı,
Ve Adem elması ortasından çatlayıp
Havva’nın
açık kaburgasına
__________________ sıçradı.

Elma dersem çıkma, mezarında kal.
Ağaç dersem çık, darağacına
_____________ yürü.

Bir kere,
______ Sonra iki kere,
Daha önce milyon kere...




















__________________ e l m a,









✨🍃👣

#Deliymiş #Gerçekten.
Bizim “Deli” diye nitelediğimiz Rus Çarı Petro Romanov'un (1672-1725) yaptığı delilikler:
1- Deli Petro 22 yaşında Çar olduğunda ilk yaptığı iş, ilk Rusça gazetenin çıkışını sağlamak oldu.
2- Ardından Avrupa'nın kullandığı Jülyen Takvimine geçilmesi emrini verdi.
3- Kadınların kendi rızaları olmadan evlendirilmesini yasakladı
4- Rus alfabesini geliştirdi.
5- Evrensel kitapları Rusçaya çevirtti. Bunlar arasında Kuran-ı Kerim de var.
6- İlk hastaneyi ve ilk tıp fakültesini kurdurdu.
7- Rus Kilisesinin siyasete müdahalesine son verdi.
8- Avrupa'daki bilimsel gelişmeleri görmek için bu ülkelere gezilere çıktı.
9- Ünlü Alman bilim adamı Leibniz ile dostluk geliştirdi ve Leibniz'in tavsiyesiyle, Saint Petersburg Bilimler Akademisi'ni kurdu.
10- Akademi masrafları gümrük ve liman gelirlerinden karşılandı.
11- Akademiye katılan yabancı bilimcilere üç katı maaş verildi. Böylece Avrupa'nın en önemli bilim adamları Rusya'ya geldi.
12- İlk bilimsel dergiyi çıkarttı.
13- Avrupa'nın en önemli kütüphanelerinden birini kurdurttu.
14- Uzay Gözlem Enstitüsü, Botanik Bahçesi, müze, basımevi, sanat atölyeleri kuruldu.
15- Bunların üye ve başkanları, Akademi'de yapılan oylamayla seçildi. "Deli" Petro hiç müdahale etmedi.
16- Rusya Bilimler Akademisi üyeleri, bugüne kadar 20 Nobel aldı.
deli petro

Kral demirciye demiş ki; 
"Yarına kadar 1000 tane çivi yapmazsan kellen gider." 
Demirci sabaha kadar 70-80 çivi yapmış.
Ölümü beklerken bir asker içeri girmiş:
"Bir avuç çivi lazım, kral öldü, tabutuna çakacağız." demiş... 
Gün doğmadan neler doğar.
Allah'tan ümit kesilmez...

Ağlamıyorum.

Bilirim, gözyaşlarımın her biri, doğmadan önce mühürlenmiş bir parşömenin kenarlarında kendisine ateşten bir alfabe arıyor; gözümün arkasında saklanan o kahin, camdan yapılmış yanık gözleriyle ruhumun hangi kapısından geçeceğini henüz söylemedi bana. Ben ise kendi içimde, annemin rahminden çıkarılmış o ilk sessizliği, dilimin altında taşıdığım eski bir mühür gibi çevirip duruyorum; her dönüşümde biraz daha küçülen çocukluğum, kaburgalarımın arasında kendisine bir gökyüzü değil, kendisini yeniden doğurabileceği bir kemik arıyor.

Bliyorum;

Üç arş kefen bezine sarılmış çocuklar annelerinin karnından değil, annelerinin içlerinde açtığı o dipsiz boşluktan doğuyor.

Benim doğumum, henüz yaratılmamış bir yaranın rahminde yarım kalmış bir cerrahiydi; neşterin ucunda bekleyen o ilk nefes, etimin hangi tarafına dikileceğini bilmeden, ruhumun sol gözünde yanan o eski ateşe doğru sürükleniyordu. Parşömen kahinin göz camı çatladıkça, içimdeki bütün harfler kendi kıyametini ezberliyor; ben her harfi dilimden söküp omurgamın karanlığına bıraktıkça, doğumun kendisi bir başlangıç olmaktan çıkıp, kendi içine kıvrılmış sonsuz bir yara hâline geliyordu.

Ağlamıyorum.

Yalnızca içimdeki çocuk, henüz yaratılmamış bir annenin göğsüne başını dayayıp, süt yerine göğün söküklerinden sızan o beyaz sessizliği içiyor.

Şimdi, o sessizliğin içinde, kendime ait olmayan bütün doğumları birer birer dikiyorum.


Sana.
Bana.
Hepimize.

Ağlama deme bana.

Bilirim ağlamanın ne olduğunu, daha gözlerime su değmeden öğrendim; üç arş kefen bezine sarılmış o çocukların ayak uçlarında bekleyen soğukluğu, yetimhane banyosunun fayanslarından önce ruhumun kemiğinde hissettim ve her defasında gözlerimden düşmek isteyen yaşları, annemin hiç tamamlamadığı o ilk doğumun içine geri diktim.

Beni ağlatan sen değilsin.

Beni ağlatan, doğduğum yerde benden önce terk edilmiş olan o küçücük ruhun hâlâ kapının eşiğinde bekliyor oluşu; ellerinde süt değil, üç ayrı kefen bezinin düğümünü taşıması ve her düğümün içinde henüz söylenmemiş bir annenin adını saklaması.

Ben o düğümleri çözdükçe, içimden çocuklar çıkıyor.

Biri dilimin altında.

Biri sol gözümün arkasında.

Biri de kalbimin sağ tarafında, zamanı yanlış gösteren o saatin içinde.

Hiçbiri ağlamıyor.

Bilirim, bazı çocuklar dünyaya geldiklerinde ilk nefeslerini ciğerlerine değil, annelerinin yokluğuna çekiyorlar.

Ben de o yokluğu yıllarca içimde büyüttüm; büyüdükçe kaburgalarım daraldı, omurgam ağırlaştı, dilimin altında taşıdığım o eski mühür etime yapıştı ve sonunda kendi bedenimin içinde, kendime ait olmayan bir cenaze alayının önünde yürümeye başladım.

Neşter kuşları o gün ilk kez kanatlandı.

Kanatlarının altında çocukların kefenlerinden kopmuş üç beyaz iplik vardı.

Biri göğsüme dikildi.

Biri gözümün içine.

Biri de ağzıma.

O günden sonra hiçbir kelimeyi kolay söylemedim.

Her kelime önce bir yaradan geçti.

Her dua önce kemiğe sürtündü.

Her sevgi, kendisine bir mezar yeri aradı.

Ben sana baktığımda bile içimde bir cenaze değil, yarım kalmış bir doğum yürüyordu.

Ve şimdi anlıyorum;

Belki de ben hiçbir zaman doğmadım.

Belki bütün hayatım, doğmamışlığımın içinde kendime bir beden dikmekten ibaretti.

Sen bana ağlama diyorsun.

Ben sana sus demiyorum.

Yalnızca ellerini çek dikişlerimden.

Bırak biraz kanasın.

Bırak çocukluğum ilk kez kendi yarasının içinde uyusun.

Bırak annemin içi, üzerimden yavaşça çekilsin.

Bil!
Ben artık onun rahminde değilim.

Ama hâlâ onun bıraktığı boşluğun içinde,

üç arş kefen bezine sarılmış o çocuklarla birlikte,

kendime yeniden doğacağım yeri arıyorum.









London✨🍃