UKALA

Sözlerin kibirle dolu,
Ama ben sessiz değilim.
Değerim senin gözünde değil,
Kendi duruşumda gizliyim.

Ukalalıkla yükselmek istersin,
Oysa kibir seni küçültür.
Saygı olmadan kurulan cümle,
Kalpte yankı bulmaz, söner, unutulur.

Benimle konuşurken bil ki,
Küçümseme seni yüceltmez.
Gerçek güç, karşısındakini ezmekte değil,
Onu dinleyip anlamakta gizlenir.

Arbazi

#arbazi

Galiba hastayım... Bugün bende netliğe ve kesinliğe dair en ufak bir iz yokken, sadece tüm hoyrat benlikleriyle ruhumun kapısını çalan karanlık varsayımların gölgesi geziniyor üzerimde. Sensizlik bende sıradan bir boşluk değil, adeta köksüz bırakan bir varlık erozyonu; sen yoksun ve yokluğunu insan sormadan edemiyor:

"En iyi zamanlardı; en kötü zamanlardı. Bilgelik çağıydı; ahmaklık çağıydı. İnanç dönemiydi; şüphecilik dönemiydi. Aydınlığın mevsimiydi; karanlığın mevsimiydi. Umut baharıydı; umutsuzluk kışıydı. Öncesinde her şeyimiz vardı; öncesinde hiçbir şeyimiz yoktu. Hepimiz doğrudan cennete gidiyorduk; hepimiz doğrudan cehenneme gidiyorduk..."

Farklı olan insanlar niçin hor görülür ki? Yue bronzlaşmış teni, yırtık kıyafetleri ve yoksul görünümüyle niçin küçümsenmek zorunda? Ruhumuzun inceliği ten rengimizle mi ölçülür? Parlak zekâmız en pahalı kıyafetlerden daha şık bir giyim kuşam sağlamaz mı bize? Yoksulluk, duyguların zenginliğinin karşısında nedir ki? Her şeyin ötesinde; şimdi burada çizilmiş dirsekleri, parçalanıp kanamış dizleri ve incinmiş kalbiyle yerde yatan bir çocuk, "İyi misin?" sorusunu niçin hak etmez? Onun yaralarını iyileştirmek için çabalamak varken, hoyrat tavırlarla kalbinde yeni yaralar açmak neden? Başkalarını küçük gören küçük insanlar, dilerim ki bir toz taneciğine dönüşünceye dek küçülür ve nihayet gözden kaybolurlar.

"Biri yere düştüğünde tutup kolundan kaldırmak bu kadar mı zor? Işıl ışıl iyilik dururken, kötülüğün tarafını seçmek neden? Kalbinizde yeşil bir ağacınız, şarkı söyleyen kuşlarınız yok sizin! Sokakta gördüğünüz bir ağacın yanından yalnızca geçip gitmeyi bilirsiniz! Hayvanlara eziyet edersiniz, çocuklarınıza sevgiyle yaklaşmazsınız. Fakat hissedin! Hissedin! Kalbiniz var! Düşünün! Bir düşünün! Aklınız var! İnsan başka nasıl değişir yoksa? Sabahları güneş hepimiz için doğmuyor mu, niçin karanlıkta kalıyor sizin kalpleriniz? Hepimiz aynı gökyüzünün altında yaşamıyor muyuz, niçin bulutlanıyor aklınız?"

Nefret bir tohumdur. Özünde bütün suçları taşır. Çiçekleri kötülüğe açar. Bu çiçeklere konan arılar, kötülük polenlerini tüm yeryüzünde dolaştırır. Kötülük, bulaşıcı bir hastalık gibi insanların arasında kol gezer böylece. Yapılan her kötülük yeni bir kötülüğün başlangıcı, cesaretlendiricisidir. Nefretle başlayan ve bir bir bütün suçlara evrilen kötülük hastalığının ilacı yalnızca iyiliktir. Ön yargılarla üzerlerine suç yapıştırılan iyi insanlar, kötü insanlara cevaplarını yine iyilikle vereceklerdir.

Mutluluğu paylaşmanın tek yolu, gidip birine mutluluğunuzdan bahsetmek değildir. Tanımadığınız bir insan bile, siz onunla konuşmadan, mutluluğunuzu tadabilir. Yeter ki kalbinin penceresini açık tutsun. Nasıl mutlu olacağını bilmek önemli bir marifettir.

Bir arkadaşınızla fotoğraf çektirdiğinizde o artık arkadaşlığınızın fotoğrafıdır. Çerçeve her zaman yanıltıcıdır. Sadece kapladığı sınırlı alana bakmanızı ister. Oysa çerçevenin dışını görmek, dışına çıkmak gerekir. Görmemiz gereken asıl manzara oradadır. Siz siz olun, hiçbir şeklin sizi içine hapsetmesine izin vermeyin... Bu koca dünya; sınırlı hayatlarımızın dışına doğru hep yeni adımlar atmamızı, daha fazlasını keşfetmemizi, öğrenmemizi, paylaşmamızı ve yeni bakış açıları kazanmamızı ister.

"Seni gördüğüm o ilk anda bir kuş gibi ürkek ve tedirgindin. Sanki kendin için huzurlu bir ağaç dalı bakınıyordun. Seninle tanıştıktan sonra hayatımda bir şeylerin değişeceğini hissetmeye başladım. İçimden yükselen cıvıltılar kalbimin mevsimini değiştirdi. Kışın ortasında olsam da beni bahara inandırdı."

Bakın eğer biri, benim gibi biri diyelim; gördüğü, hissettiği, algıladığı hiçbir şeye güvenemeyeceğinin farkına varır, yalnızca bilinmezlikle, belirsizliklerle kuşatılmış olduğu kanaatine erişirse hayallerinin elinde oyuncak olduğunu algılarsa hiç üzülmez. Bunu bir olumsuzluktan ziyade hayati bir gereklilik olarak algılar.