Asla el ele yürümeyecek olsak da, hâlâ onun eşlikçisi olabileceğimi, onu rahatlatmak için gündüz ve gece orada olabileceğimi düşünmeye devam ettim. Yakacak odunu ben getirirdim ve o da yemek pişirirdi. Ben fındık toplardım ve o da kabuklarını soyardı. Birlikte çalışırdık, ben veranda da, o içeride. Birbirimizle konuşur, birlikte gülerdik. İkimiz nehre giderdik. Elbiselerini çıkarır ve yanımda dururdu. Nefesi sırtımdayken beni yapraklarının sıcak, narin kokusuyla sarardı. Bunun için seve seve hayatımı verirdim!

Bazı insanlar nasip değil
imtihandır.
Allah’ım
kalbime yük olacak insanları
ne yoluma çıkar
ne de gönlüme dokundur.
Kalbimi kıracak olanı benden uzaklaştır
huzuruma vesile olacak
güzel kalpleri karşıma çıkar.
Beni taşıyamayacağım yüklerden
hak etmeyen insanlara verdiğim değerden
ve ruhumu yoran her şeyden koru.
Çünkü artık biliyorum
her gelen kalmak için gelmiyor.
Bazıları bize
neyi hak etmediğimizi öğretmek için geliyor.
Annem beni ne güçlü yaratmış…
Bunca şeye rağmen
hâlâ gülebiliyorum.
Belki de en büyük gücüm
kırıldığım yerde kalmamak.
Geçmişe bakıp iç çekmek yerine
huzuruma dönüp gülümseyebilmek.
Çünkü bazı yaralar
insanı eksiltmez…
Kendine döndürür.
Ve ben artık
beni yoranı değil
bana huzur vereni seçiyorum.
~