Peyami Safa’nın daha önce yarıda bırakmak zorunda kaldığım bir kitabı vardı. Çünkü gerçekten diline alışmak zordu; oldukça ağır bir dil kullanıyordu. Zaten kendisinin dilinin ağır olduğunu bildiğim için kitaplarını pek tercih etmezdim. Ama Dokuzuncu Hariciye Koğuşu beni gerçekten çok etkiledi. Okurken sürekli “acaba bir sonraki sayfada ne olacak?” diye merak ettim. Üstelik dili hiç de düşündüğüm gibi ağır değildi. hatta bazen keşke bu kadar az sayfa olmasaydı da hikayenin devamı olsaydı dediğim zamanlar çok oldu.

Kitapta, ayağı yedi yıldır alçıda olan ve durumu oldukça kötü olan bir hastanın gözünden hayata bakıyoruz. Aslında o, “belki ayağım iyileşir” umuduyla hayata tutunmaya çalışıyor. Gittiği her doktor bacağının kesilmesi gerektiğini söylese de o bunu kabullenmiyor. Her gün pansuman yaptırmak zorunda kalışıyla birlikte, onun yaşamını ve iç dünyasını adeta kendi gözlerinden görüyoruz.

“ölü insanlar…” dedi, “bir kötü insana baktığın zaman pislikten başka bir şey görmezsin. onlar öteki insanlara baktığı zaman kötüden başka bir şey görmezler. ağaca baktıkları zaman kereste ve çıkardan başka bir şey görmezler; hiçbir zaman güzellik görmezler. işte onlar yürüyen ölü insanlardır."

Ergenekon Destanı Türk Destanıdır.
10. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı ders kitabının 205. sayfasındaki Doğal Türk Destanları adlı bölümde "Ergenekon Destanı" bir Moğol destanı olarak anlatılıyor.
Milli Eğitim Bakanlığı'nın Ergenekon Destanı ile alıp veremediği nedir?

“Aşağıda, hata işlenilen yeryüzünde, kim umar ki Truvalı Rhipeus(¹) bu kavsin üzerinde, kutsal ışıkların beşincisi olmuştur? Bakışlarıyla dibine kadar gidemese de, dünyanın ne olduğunu anlayamadığı tanrisal gufranı şimdi bir hayli yakından tanıyor.”

¹truvalı rhipeus: aslı aranacak olursa ripeus az tanınmış bir kimsedir. ama tanrısal takdire kim akıl erdirebilir ki? bizim hatırımızdan bile geçirmediğimiz birr kimse tanrı'nın gözünde pekâlâ kulların en makbulü ve cennet'in en gözdelerinden biri olabilir.

İnsanlar günün yaklaşık %50'sinde zihinsel olarak "defauld mode" dalar, yani geçmiş ve gelecekle meşguller; diğer %50'sinde ise andalar ve insan ne yapıyorsa yapsın, ister yemek yesin ister yürüsün ister konuşsun ister film izlesin, eğer andaysa kendine daha iyi hissediyor.

Ağızdan ağıza gelmesin, altmışımda olurdum
Tamamı teslim edilene dek ve kullanamayacak kadar uyuşmuş.
​Sadece indir o örtüyü, o örtüyü, o örtüyü.
Eğer bu ölüm olsaydı
​Hayran kalırdım onun derin ağırlığına, o zamansız gözlerine.
Ciddi olduğunu bilirdim o zaman.
Sylvia Plath

Yerde ve gökte bulunan her şey Allahın hükmüne boyun eğmiştir, eğmektedir.
Hz. Yusuf'un atıldığı kuyu,
Musa'nın bırakıldığı nehir de Allahın kuludur,
onlar da Allahın hükmüne boyun eğmişlerdir.

Allahın hükmüne karşı yerdeki ve gökteki her şeyin boynu kıldan incedir.

Allah sıkıntılarla örülmüş bir yoldan zafere nasıl da ulaştırıyor. Mısır'a sultanı kuyudan nasıl da geliyor. Hepimiz kendi kıssamız içinde çetin yollardan geçiyoruz. Hz. Yusuf'un sabrı teslimiyeti ve tevekkülü lazım bize. Madem kutlu bir rüyanın muştusuna giden yol elemden, çileden, zindandan ve kuyudan geçiyor, o halde beni de
"Sürün köle diye panayırlara /Mısır'a sultanı kuyudan gelir" diyebilmek, öyle dik durabilmek gerek. Bir çile yumağının içinden nasıl bir saadet çıkıyor. Ayrılıklardan sonra kavuşmak nasıl da mukadder oluyor.