Tanıdığını sandığın insanların,
gerçekte senin yüklediğin anlamlardan ibaret olduğunu anladığında tüm algıların değişecek.
Sonrası mı?
Sonrasında yaşam yolculuğunun özünde tek kişilik bir hikaye olduğunu anlayacak,
yalnızlığını sevmeyi öğreneceksin.

Gökyüzü hiç böylesine güzel değildi,
Dünyayı hep kirli sanardım.
Kalemim böylesi satırlar yazmamıştı,
Ne aşkı ne sevdayı bilirdim,
Senden önce.

Dilimden çıkmamıştı böylesi kelimeler,
Elim ayağım titrememişti.
Yüzümde gülmemişti hiç,
Kendimden bile uzaktım,
Senden önce…

Gözlerin yok artık, ama her sabah
Bir ışık gibi doğuyor içime yokluğun.
Bir ses gibi dolanır kulaklarımda
"Üşüme evladım" diyen o sıcak dokunuşun.

Ellerin gitmiş, ama yüreğimde
Hâlâ tutuyorsun düşlerimin ucunu.
Bir dua gibi sarar beni hatıran,
Ruhumun en sessiz, en temiz yanını.

Kokun soldu evdeki yastıklardan,
Ama kalbimde ilk günkü gibi taze.
Sensizliğe alışmak değil gayem,
Sensizliğe rağmen yaşamak sadece.

Mezarlıkta değil, yıldızlarda ararım seni,
Her gece göz kırpan bir yıldızda bilirim yerini.
Rüyalarımda bazen gülümseyerek gelirsin,
"İyiyim anne" demek için çırpınır dilim, derin derin...

Sen gittin, ama bitmedi annemliğim,
Her dua, her gözyaşı seni büyütür içimde.
Cennet olsun makamın, nurlar içinde uyu,
Çünkü benim kalbimde hep yaşıyorsun annem

Bir sigara yaktım efkarla
Aklım giderdi bizim mekana
Birde o gülüşün var ya
Şu gönlüm senden başkasını nasıl sevsin
Adını dağdaki taşlara yazdım
Gönlümden seni koparamadım
Yüzüne gülüşüne hasret kaldım
Şu bütün bendimi sana bağladım
Bir elimde silah bir elimde resmin
Çiçekler kadar güzel benim sevdiğim
Güzel yanakları sıkmak isterdim
Portakal çiçeğim canım derdim
Hayatta bir tek seni sevdim