Her çeyrekte kâğıt üzerinde muazzam sayıda çizme üretilmesine rağmen Okyanusya nüfusunun belki de yarısı yalınayak geziyordu. Büyük küçük her türlü kayıt için aynısı geçerliydi. Her şey bir gölgeler dünyasında sönümlenip gidiyor ve sonunda yılın hangi günü olduğu bile meçhul hale geliyordu.

Derin bir nefes alarak başlıyorum yazmaya. Hani bazı kitaplar vardır, ne konuşacağını ne anlatacağını bilemezsin ya; işte ben de tam olarak o noktadayım şu anda. Aslında kitabın içeriğinden çok, Nobel ödülü almasına başta çok şaşırmıştım. Şimdiye kadar birçok Nobel ödüllü kitap okudum ama böylesine ilk defa rastlıyorum.

Bence Nobel ödülü almasının tek bir açıklaması var ve ben de buna katılıyorum: Kitabın içinde okuduklarımız ve hissettiklerimiz sanki gerçek bir hikâyeymiş gibi bize geçiyor. Her satır, her cümle bana sanki o anı gerçekten görmüşüm, o olaylara şahit olmuşum gibi hissettirdi.

Daha 15 yaşındayım ve şuna çok inanıyorum: Her yaş, bir kitabı farklı şekilde yorumlar. Aynı kitabı farklı yaşlarda okuduğumuzda bambaşka cümleler ve bambaşka duygular ortaya çıkabilir. Ben şu an bu yaşımda bu kitabı okuyorsam kendime bir söz veriyorum: İleride başka yaşlarda da tekrar okuyacağım. Çünkü o zaman hissettiklerimle şu anda hissettiklerimin aynı olmayacağını biliyorum.

Hatta Allah nasip ederse ilerleyen yaşlarımda bu kitabın müzesini de gezmek isterim. Belki müzeyi gezdiğimde şu an hissettiğim duygulardan çok daha farklı şeyler hissedeceğim. Çünkü bazen bir hikâyeyi sadece okumak değil, onun izlerini görmek de insanın iç dünyasında başka kapılar açabiliyor.

Benim yaşımdan daha büyük insanların bu kitap hakkında yazdıklarını okuduğumda onların çok farklı duygular hissettiğini gördüm. Hatta bir an içimden “Acaba aynı kitabı mı okuduk?” diye düşündüğüm bile oldu. Çünkü onların hissettikleriyle benim hissettiklerim oldukça farklıydı. İşte o zaman anladım ki bu kitap gerçekten Nobel ödülünü hak ediyor.

Ben kitabı okurken daha çok bana ne anlatmak istediğine odaklandım. Bazı satırlarda, hatta bazı sayfalarda içimden Füsun için “ah” dediğim anlar oldu. Kemal’e kızdığım, sinirlendiğim sayfalar da vardı. Ama kitabın sonunda şunu anladım: Hayat bazen karşımıza yanlış insanları yanlış zamanlarda çıkarabilir. Biz de o insanları doğru kişi sanıp onlarla bir ömür geçirmek isteyebiliriz. Ama aslında o doğru sandığımız yanlış insanlar, belki de çok daha güzel olabilecek bir hayatı mahvedebilir.

Bu kitaptan çıkardığım en büyük ders ise şu oldu: Hayatımıza kim girerse girsin, ne yaşarsak yaşayalım hayallerimizden vazgeçmemeliyiz. Çünkü insanın hayalleri, onu hayata bağlayan en güçlü şeylerden biridir.

‘’ Bir defasında hocama dedim ki,
‘Kitap okudum ama zihnimde hiçbir şey kalmadı.’ Bana bir hurma uzattı ve yedikten sonra sordu:
‘Şimdi sen büyüdün mü?’
‘Hayır’ dedim. Dedi ki:
‘Büyümedin ama o hurma vücuduna dağıldı; et oldu, kemik oldu, sinir oldu, deri oldu, hücre oldu...’

Anladım ki okuduğum kitap da böyle dağılıyor.’’

‘’ Bir defasında hocama dedim ki,
‘Kitap okudum ama zihnimde hiçbir şey kalmadı.’ Bana bir hurma uzattı ve yedikten sonra sordu:
‘Şimdi sen büyüdün mü?’
‘Hayır’ dedim. Dedi ki:
‘Büyümedin ama o hurma vücuduna dağıldı; et oldu, kemik oldu, sinir oldu, deri oldu, hücre oldu...’

Anladım ki okuduğum kitap da böyle dağılıyor.’’

‘’ Bir defasında hocama dedim ki,
‘Kitap okudum ama zihnimde hiçbir şey kalmadı.’ Bana bir hurma uzattı ve yedikten sonra sordu:
‘Şimdi sen büyüdün mü?’
‘Hayır’ dedim. Dedi ki:
‘Büyümedin ama o hurma vücuduna dağıldı; et oldu, kemik oldu, sinir oldu, deri oldu, hücre oldu...’

Anladım ki okuduğum kitap da böyle dağılıyor.’’